Never get real...

Η "δημοκρατία" κέρδισε...

2011-06-29T17:37:00.000+03:00

Για να εξηγήσει κανείς τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, θα πρέπει να κάνει μια αναθεώρηση του ορισμού της «δημοκρατίας». Ξέραμε ότι «δημοκρατία» είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού (S., D., Tansey, Politics: the basics, 1995, p.176). Πλέον, λαμβάνοντας υπόψη μας το ελληνικό παράδειγμα, συμπεραίνουμε ότι η «δημοκρατία» ομοιάζει πολύ περισσότερο στην ολιγαρχία. Μια γκρούπα επαγγελματιών πολιτικών, αποφασίζει να ξεπουλήσει (στο σύνολό της σχεδόν) την δημόσια περιουσία ενός ολόκληρου λαού. Όταν ένα κομμάτι του προαναφερθέντος λαού αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί, η απάντηση της «δημοκρατίας» είναι τόνοι χημικών (ληγμένων, δωρεάν προσφορά των κυβερνήσεων της Γαλλίας και του Ισραήλ). Άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, «δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τους τραπεζίτες, ασκείται από τους πολιτικούς και υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών».

Μια νύχτα στις "Χίλιες και μία"...

2010-07-05T05:45:00.001+03:00

Οι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή σου, είναι οι φίλοι σου, οι έρωτές σου, άντε και οι γονείς σου. Αυτούς σκέφτεσαι, για αυτούς πράττεις, αυτοί σου έχουν προσφέρει τις ομορφότερες, τις πιο έντονες, τις εξέχουσες στιγμές στην αλληλουχία στιγμών και γεγονότων που αποτελεί τη ζωή σου. Αυτοί σου τις προσφέρουνε και συ τις δέχεσαι απλόχερα, τις ρουφάς μέχρι το μεδούλι και, ανάλογα τον ψυχισμό σου, λες και ευχαριστώ... Με δεδομένη αυτήν την αιτιακή σχέση, ότι δηλαδή οι σημαντικοί για σένα άνθρωποι σου προσφέρουνε σπουδαίες στιγμές, πρέπει να ισχύει και το αντίθετο. Οι άνθρωποι που σου προσφέρουνε σπουδαίες στιγμές, να είναι και άνθρωποι σημαντικοί για τη ζωή σου, την ύπαρξή σου, για σένα, για το τι άνθρωπος έγινες.

Όπως σε όλους τους πολιτισμούς, λοιπόν, αρχαίους και νεώτερους, ανατολικούς και δυτικούς, "βάρβαρους" και "πολιτισμένους", αυταρχικούς και ελευθεριακούς, τις σημαντικότερες στιγμές τις προσφέρουνε αυτοί που λένε ιστορίες... Παραμυθάδες, ιστορικοί, γιαγιάδες και φαφλατάδες, σε γραπτά, από στόμα σε στόμα, στις πλατείες και τις αγορές, λένε ιστορίες για πράγματα αληθινά και φανταστικά, για εμπειρίες, για μύθους, για φήμες, και μαγεύουν τον έναν ή τους περισσότερους που ακούν. Και τις πιο όμορφες ιστορίες, σου τις προσφέρουνε οι άνθρωποι που έρχονται από μακριά, από μέρη που δε γνωρίζεις και που δεν έχεις πάει... Και μόνο γι'αυτό, θα ήταν (και είναι) ηλίθιος όποιος αρνιόταν τον τόπο του σε κάποιον ξένο. Και θα ήταν (και είναι) επίσης ηλίθιος, όποιος αρνείται να ακούσει την ιστορία που αυτός ο ξένος θα του αφηγηθεί.

Αν θες, θα γνωρίσεις πολλούς τέτοιους τύπους. Ακόμα και κλασσικός έλληνας πέφτουλας να είσαι, θα γνωρίσεις κάποιο καλοκαίρι μιά τουλάχιστον Σέρβα, την οποία πριν την πηδήξεις (μάλλον, υποθέτω...), θα ακούσεις για λίγο να σου λέει κάποια ιστορία από τον τόπο της (γιατί "πατρίδα" δεν έχει κανείς, έχει "τόπο"). Κι αν είσαι διψασμένος για ιστορίες, θα συναντήσεις Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες, Λατινοαμερικάνους μουσικούς, Ίβηρες μάγειρες, Αφρικανούς μικροπωλητές, Κύπριους πρόσφυγες, Τσέχους κομμουνιστές... τουλάχιστον. Ο καθένας μπορεί να προσθέσει τα δικά του.

Απόψε γνώρισα έναν Άραβα. Έναν Ιρακινό, μάγειρα και καθηγητή πανεπιστημίου, έναν άνθρωπο με χρόνια στην πλάτη του, αραιωμένα μαλλιά και ισχυρή άποψη, μα πάνω απ'όλα, θέληση και όρεξη να την πει και μ'αυτήν να φτιάξει ιστορίες. Να φτιάξει ιστορίες για διεφθαρμένους έλληνες πανεπιστημιακούς, μετά για τη θρησκεία και το Κοράνι, μετά για την αραβική ποίηση, μετά για τα παιχνίδια των έφηβων αγοριών στο Ιράκ, μετά για νεκρούς φίλους. Να πλέξει ιστούς και να φτιάξει διηγήσεις με τα σχεδόν άπταιστα, αλλά χαρακτηριστικά "αραβικά", ελληνικά του. Να σε ταξιδέψει από την, πικάντικη αλλά άχρωμη, ελληνική ακαδημαϊκή πραγματικότητα, στην έρημο. Για να σου πει πως η ζωή σε αυτόν τον αχανή τόπο έμαθε τους Άραβες να σκέφτονται "διαφορετικά". Πως ο νυχτερινός ουρανός, κάτω από τον οποίο ταξίδευαν συχνά, τους οδήγησε να αναπτύξουν την αστρονομία και πως η χαοτική καθημερινότητα της ερήμου τους προσέδωσε την πνευματική ελευθερία για να αναπτύξουν την φιλοσοφία. Να σου πει ότι οι Άραβες ποιητές είναι ασύγκριτοι και πως από αυτούς οι καλύτεροι είναι οι Ιρακινοί. Να σου εξηγήσει ότι το κυριότερο εφηβικό παιχνίδι στη Βαγδάτη, είναι ένα όπου τα αγόρια συναγωνίζονται στη στιχοπλοκή φτιάχνοντας, ένα στίχο ο ένας και έναν ο άλλος, μακροσκελή ποιήματα για τις κοπέλες που τους άρεσαν... Και έτσι ο τόπος βγάζει εξαιρετικούς ποιητές. Να σου πει, τέλος, πώς είναι να λείπεις για 28 χρόνια από τον τόπο σου, να γυρνάς, να ζητάς πόρτα-πόρτα τους παιδικούς σου φίλους και να είναι όλοι νεκροί. Ένας άνθρωπος, που ωσάν μορφή της ερήμου θα σε μαγέψει, αν το θέλει και αν το θες, και θα σε πάρει μαζί του στον δικό του τόπο, στον δικό του κόσμο.

Η πλάκα είναι ότι "η πουτάνα η κενονία" και η γαμημένη συνήθεια σου έχει βάλει ωράριο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και ξαφνικά αναγκάζεσαι να διακόψεις την ιστορία του ανθρώπου, γιατί η ώρα πέρασε και... κρίμα.

Και πιο πολλή πλάκα έχει πως το μαγαζάκι του είναι μια ανάσα από τη Ροτόντα (και εδώ ο οξυδερκής αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι το σημερινό ποστ δεν είναι τίποτε άλλο από μια αισχρή διαφήμηση) και το "ανακάλυψα" μόλις στο τέταρτο έτος... Όλο εκπλήξεις η ρουφιάνα η ζωή.

Mouth's Cradle - The Next Big Thing

2010-05-28T23:46:00.001+03:00

Καιρό έχω να ασχολήθω με κάποιο συγκρότημα κι αυτό μάλλον επειδή κανένα δεν τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή μου τον τελευταίο καιρό. Ε λοιπόν, τα πράγματα άλλαξαν, ένας νέος άνεμος αλλαγής πνέει, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ - ενωμένο - δυνατό, κι άλλα συναφή τσιτάτα...

Δεν ξέρω αν οι Mouth's Cradle θα γίνουν το επόμενο μεγάλο όνομα της πάγκοσμιας μουσικής σκηνής, όπως προσπαθεί να περάσει ο τίτλος του πρώτου τους δίσκου, αλλά σίγουρα πρόκειται για ένα εξαιρετικά φρέσκο ντουέτο με πρωτόγνωρο ήχο.

Αποτελούνται από τους Mouf (Kevin Hegedus) και Master Rogers (Brandon Linn) και ως Mouth's Cradle δεν έχουν ούτε ένα χρόνο ζωής. Φοιτητές μουσικής σύνθεσης στο Syracuse University της πολιτείας της Νέας Υόρκης, ένωσαν τις δυνάμεις τους (sic) το καλοκαίρι του 2009, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP "Baby Teeth" στο τέλος του ίδιου έτους και το πρώτο τους πλήρες album "The Next Big Thing" τον προηγούμενο μήνα.

Ο ήχος τους είναι μια πρωτότυπη μίξη hip-hop, pop και electronica. Ο Mouf φέρνει στο project τις φωνητικές του λούπες και τους στίχους, ενώ ο Master Rogers ντύνει τα κομμάτια με ποικιλόμορφα beats και χαριτωμένες μελωδίες. Οι δημιουργίες τους χαρακτηρίστηκαν ως έχουσες την ίδια επίδραση με overdose ζάχαρης (δεν παχαίνουν βέβαια...) και έχουν σκαλώσει στο μυαλό μου εδώ και καμιά βδομάδα. Το iTunes (στο οποίο είναι αποκλειστικά διαθέσιμο το album τους για την ώρα) τους έβαλε στην κατηγορία "New and Noteworthy”...! Γενικά, πρόκειται για μια από τις πιο ελπιδοφόρες νέες κυκλοφορίες εδώ και πολύ καιρό... Το νέο αίμα της indie-pop δείχνει τα δόντια του!

*Ακούστε τα, κατ' εμέ, τρια καλύτερα κομμάτια του album...

Εκλογές, κόμματα.....

2010-05-19T00:32:00.000+03:00

με φρου-φρου κι αρώματα, έλεγε ο Τζιμάκος... Και έφτασε η ώρα για τις "δικές μας", τις "προσωπικές" μας εκλογές, τις φοιτητικές. Όποιος θέλει να γράψει και να μιλήσει εναντίον των φοιτητικών εκλογών, είθισται τέτοια εποχή κάθε χρόνο να κάνει μια χιουμοριστική περιγραφή της κάθε παράταξης και μετά να κλείνει με λίγο πομπώδη πολιτικό λόγο. Επειδή όμως φέτος βαριέμαι και επειδή λίγοι άνθρωποι πλέον έχουν χιούμορ και επειδή τον πομπώδη πολιτικό λόγο θα τον βαριόμουν κι εγώ που θα τον έγραφα, ζητώ σχολιασμό. Ζητώ κάποιος να έρθει να μου πει γιατί είναι σημαντικές για τη ζωή του οι εκλογές αυτές. Και προφανώς δεν εννοώ τα κομματόσκυλα κάθε απόχρωσης (αν και καλοδεχούμενα και τα δικά τους σχόλια), αλλά αυτούς που δεν είναι υποψήφιοι, που δεν συμμετέχουν σε κάποια παράταξη, αλλά πάνε και ψηφίζουν ενηγουέη.... Από κάτω μπαίνουν τα σχόλια, άντε μπας και ανοίξουμε καμιά συζήτηση οι λίγοι που περνάμε από εδώ....

Στο αμπάρι τις ευθύνες τις έχουν οι σκλάβοι....?

2010-05-18T21:13:00.000+03:00

Αν δεν το 'χεις παρ' χαμπάρ'/μας έχουν βάλει μες στο αμπάρ' (κατά το γνωστό άσμα που ριμάρει με "μπαρ-σταμπάρ" --- ακόμα και στα στιχοπλαστικά αντιγράφομεν) ....

Τέλος πάντων, ναι. Σαφώς και ο στίχος ισχύει και σαφώς κάποιοι δεν το έχουν πάρει πρέφα. Δεν έχουν πάρει πρέφα ότι οι ζωές τους κινούνται μεταξύ Άνγκελας (Μέρκελ) και, εσχάτως, Άντζελας (Γκερέκου). Δεν έχουν πάρει πρέφα ότι όλοι τους δουλεύουν, ακόμα κι όταν οι ίδιοι δεν δουλεύουν. Και ότι αυτό που ακουμπάει τον ευγενή και ευαίσθητο κωλαρίνο τους, δεν είναι προβοσκίδα ελέφαντα, αλλά πέος γαϊδουριού....

Και τέλος πάντων (πάλι, γιατί τα πάντα μπορούν να έχουν πολλά τέλη), αυτοί οι αχαμπάριαστοι (αδόκιμος όρος) άνθρωποι (ακόμα πιο αδόκιμος) εγκαλούν...

-ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΠΑΡ' ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ............!!!!!!!!!!!!!

Και τι να του πεις...? Ότι είσαι ενάντια στη βία (sic), ότι 5 ή 10 ή 100 απάνθρωποι δεν μπορεί να χαρακτηρίζουν με τις πράξεις τους εμένα κι εσένα...? Θες-δε θες σου δημιουργούνται ενοχές, πόσο μάλλον σε 'μένα που είμαι ενοχικός από τη φύση μου. Και τα συζήταγα, αυτά τα περί ενοχών και αισθήματος προσωπικής (και ταυτόχρονα συλλογικής) ευθύνης, με μια φίλη και με άκουγε, και αφού με άκουσε, με κοίταζε με αίσθημα απόλυτης καημενιάς, όπως κοιτάς τον ημίτρελο, ανήμπορο παππού να τρώει τις μύξες του (κι είναι κι όμορφη κοπέλα και γάμησέ τα, αποτύχαμε....).

- ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΤΕ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΟΤΕ............!!!!!

Έρχεται καθυστερημένη (που δε σημαίνει "αργοπορημένη", αλλά "από καθυστερημένο") η σαφής και ουσιώδης απάντηση του ως άνω αχαμπάριαστου. Μα ρε φίλε, αυτό θαρρείς ότι είναι η πορεία...? Θαρρείς ότι στο δρόμο κατεβαίνουν (πληρωμένοι ή απλήρωτοι) δολοφόνοι για να βρουν ευκαιρία να κάψουν ανθρώπους? Θαρρείς ότι αυτό ήταν οι 200.000 της 5/5? Εσύ δεν είδες παππούδες, γιαγιάδες, υπαλλήλους, οδοκαθαριστές, φοιτητές, κοριτσάκια του μπαμπά, ηλεκτρολόγους, κουλουρτζήδες, πουτάνες (αλλά όχι νταβάδες), άεργους, άνεργους και άλλους πολλούς και διάφορους, που το μόνο που ζήταγαν είναι τις ζωές τους πίσω....?

Και τέλος πάντων (τελευταίο, το υπόσχομαι),

Εν τέλει, τελικά, στην τελική, τέλος-τέλος και τελειώνοντας, θα ήθελα να δηλώσω ότι όσο μας μειώνετε θα ψηλώνουμε, όσο μας χτυπάτε θα σηκωνόμαστε, όσο μας μαυρίζετε θα ζωγραφίζουμε, όσο μας πνίγετε θ'ανασαίνουμε, όσο μας σκοτώνετε θ'ανασταινόμαστε...

Και σ'αυτό δεν κάνω ούτε βήμα πίσω....

Βρυκόλακες διψασμένοι για αίμα...

2010-05-06T00:41:00.000+03:00

Υπάρχουν ανάμεσά μας βρυκόλακες διψασμένοι για αίμα. Μην μπερδεύεστε, δεν είναι άνθρωποι. Όσο "αντικομφορμιστές", "αντιεξουσιαστές", "αντισυστημικοί", "αντι-οτιδήποτε" κι αν δηλώνουν, δεν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος. Είναι αυτοί που μιλάνε με λαγνεία για τον θάνατο. Είναι αυτοί που τον προκαλούν. Είναι αυτοί που, σαν άλλοι στρατηγοί, θα μιλήσουν και μιλάνε ήδη για "παράπλευρες απώλειες". Είναι αυτοί που στο όνομα της "επανάστασης" δε θα έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να σκοτώσουν. Είναι αυτοί που θα έπρεπε να φοράνε στολές μπάτσων και να είναι απέναντί μας. Και, αν είναι η "επανάσταση" να γίνει από αυτούς, εγώ προτιμώ να μη γίνει ποτέ.

Σήμερα, εν μέσω της μεγαλύτερης διαδήλωσης που έχει δει στη σύγχρονη, μεταπολιτευτική της ιστορία η χώρα, πέθαναν 3 άνθρωποι. Πνίγηκαν από τους καπνούς, ενώ είχε μπουρλοτιάσει η τράπεζα στην οποία δούλευαν. Και ναι, ισχύει ότι η αλήτικη εργοδοσία δεν τους άφηνε να φύγουν. Ισχύει ότι οι άνθρωποι βρέθηκαν εκεί για να βγάλει ο Βγενόπουλος λίγα παραπάνω φράγκα. Ισχύει επίσης, ότι και την τυφλή βία το σύστημα τη δημιουργεί (απλή και περιεκτική ανάλυση εδώ). Αλλά, τα παραπάνω δεν δικαιολογούν στο ελάχιστο τα αιμοδιψή μουνόπανα που θεώρησαν θεμιτό να πετάξουν μολότωφ σε κτήριο γεμάτο κόσμο. Δε με νοιάζει ποιοί ήταν. Δε με νοιάζει τι δηλώνουν. Με νοιάζει που πέθαναν τρεις άνθρωποι. Με νοιάζει που δε μαθαίνουμε. Με νοιάζει που μέρα με τη μέρα γινόμαστε και πιο κτήνη. Με νοιάζει που αντί να προσπαθούμε να βγούμε από αυτό το λούκι που μας έχουν βάλει, χωνόμαστε μόνοι μας όλο και πιο βαθιά. Αντί να γίνουμε ανθρώπινοι, γινόμαστε απάνθρωποι. Αντί να παράξουμε ομορφιά, παράγουμε ασχήμια. Αντί να διεκδικήσουμε τις ζωές μας, αφαιρούμε τις ζωές άλλων...

Και πολύ φοβάμαι ότι το πηγάδι στο οποίο έχουμε πέσει δεν έχει πάτο. Πολύ φοβάμαι ότι αυτοί οι βρυκόλακες, οι διψασμένοι για αίμα, δε θα σταματήσουν με λίγο σκορδάκι...

Καπνιστών κατάθλιψη...

2010-03-31T22:46:00.001+03:00

Δεν έχω δει ποτέ μου πιο τραγικό θέαμα. Δεν έχω υπάρξει ποτέ μου μάρτυρας σε πιο θλιβερή εικόνα. Και δε μιλάω ούτε για φτωχικές παραγκουπόλεις, ούτε για παιδιά να ζητιανεύουν στο κρύο και τη βροχή (γιατί ακόμα κι εκεί θα μπορέσεις να διακρίνεις μια κάποια ελπίδα)...

Περπατάω στο αεροδρόμιο της Βιέννης. Έχω ακόμη 5 ώρες για την επόμενη πτήση μου, αλλά θέλω να κάτσω κάπου κοντά στη θύρα επιβίβασης, για να μην την ψάχνω μετά. Κι εκεί που ακολουθώ λοιπόν το πλήθος χαζεύοντας τα καταστήματα γύρω μου, παίρνει το μάτι μου μια γυάλινη πόρτα, καλά κρυμμένη πίσω από μια ογκωδέστατη κολώνα. "Smokers lounge" γράφει απ' έξω, "Εδώ είμαστε!!" λέω κι εγώ. Κάνω να μπω μέσα και η ειρωνεία της ονομασίας με χτυπάει κατακούτελα... "Ώστε lounge, ε...?". Πρόκειται για ένα δωματιάκι περίπου στο μέγεθος του σαλονιού μου. Γκρίζοι καταθλιπτικοί τοίχοι, γκρίζο καταθλιπτικό πάτωμα, 6 γκρίζα καταθλιπτικά σκαμπώ, 3 γκρίζοι καταθλιπτικοί τάσοι... Α ναι, και δύο καταθλιπτικότατες (και καλά) διακοσμητικές εικόνες σε δύο από τους (ήδη από μόνους τους καταθλιπτικούς) τοίχους, που απεικονίζουν ένα αερόστατο κι ένα αερόπλοιο, σε αποχρώσεις (τι άλλο?) του γκρίζου, του μαύρου και ενός πρωτοφανώς αρρωστιάρικου κίτρινου...

Η "πελατεία" του "lounge"...? Είκοσι καημένοι καπνιστές, να προσπαθούν να αποφύγουν ο ένας το βλέμμα του άλλου, να προσπαθούν να αποφύγουν να κοιτάξουν τη τζαμαρία και τον κόσμο έξω από αυτήν. Κάθισα καμιά ωρίτσα εκεί μέσα, παρατηρώντας τους ανθρώπους που έμπαιναν. Είδα χοντρούς Γερμανούς μεσήλικες να καπνίζουν λες και τους έκατσε το βάρος όλου του κόσμου στο σβέρκο. Ηλικιωμένες Ευρωπαίες (δε βγάζουν κιχ, δε μπόρεσα να καταλάβω εθνικότητα) με εμφανές ύφος γεροντοκόρης/χήρας να ρουφάνε με όλη τους τη δύναμη τα slims τους. Γιαπωνέζοι 60άρηδες, βγαλμένοι θαρρείς από ταινία του Kitano (και προφανώς μέλη της Yakuza), να καπνίζουν και να συζητούν ώρα πολλή, χωρίς όμως να χαμογελούν ποτέ. Νεαροί Ασιάτες businessmen να ρουφάνε ένα τσιγάρο σε 20 δευτερόλεπτα, λες κι αν δεν το καπνίσουν θα τους καπνίσει αυτό. Νεαροί Ολλανδοί, Γερμανοί, Αυστριακοί ν' ανάβουν τσιγάρο, άλλοι με τρεμάμενα χέρια και άλλοι με την πρόφαση της ανετίλας, χωρίς όμως να παίρνουν ούτε στιγμή το βλέμμα τους από τη δική τους ξεχωριστή γωνίτσα του δωματίου που για ανεξήγητους λόγους αποφάσισαν να κοιτάζουν. Σπορτίφ (sic) Άραβες - η αποθέωση του κάγκουρα - ξενερωμένοι, αφού σίγουρα περίμεναν κάτι πιο χλιδάτο. Νεαρές Ανατολικο-ευρωπαίες να κάθονται πλάτη με πλάτη και να συζητάνε για τον τελευταίο γκόμενο και για τις μπότες που αγόρασαν χθες.

Τόσοι και τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, όλοι τους "άρρωστοι", οι σύγχρονοι λεπροί, κλεισμένοι θαρρείς σ'ένα γκριζωπό μπουντρούμι, με μια γυάλινη προθήκη για να βλέπουν και να τους βλέπουν οι "έξω", οι "υγιείς"... Ένα καταθλιπτικό δωμάτιο γεμάτο καταθλιπτικούς, απογοητευμένους ανθρώπους που είδαν μια ολόκληρη κοινωνία να τους αντιμετωπίζει ως δακτυλοδεικτούμενους, ως την προσωποποίηση του καρκίνου. Και που δεν τους έχει μείνει κουράγιο, ούτε σταλιά. Μια-μιάμιση ώρα μέσα σε 'κείνο το δωμάτιο, πρέπει να πέρασαν 2 εκαντοντάδες άνθρωποι. Ούτε ένα χαμόγελο, εκτός από έναν Γιαπωνέζο πιτσιρικά όταν του έστριψα τσιγάρο. Πόση απελπισία μέσα, πόση υποκρισία έξω...

*Από το ταβάνι κρεμόταν ένα (ναι, γκρίζο...) ογκώδες μηχάνημα που ανακύκλωνε τον αέρα. Και οι εξαεριστήρες στο ταβάνι, ανενεργοί...

**Δεν έχω δει ανθρώπους που να καπνίζουν με πιο περίεργο τρόπο από τους Ιάπωνες. Από το πώς κρατάνε το τσιγάρο, μέχρι το πώς το ρουφάνε, το πώς εισπνέουν, το πώς το τινάζουν... Δεν μπορώ να το περιγράψω, πρέπει να το δει κανείς για να το καταλάβει...

Τι θα πει, "λάθος"...?

2010-03-06T01:25:00.003+02:00

Για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, πέρα από τον όποιο χαβαλέ... Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από το να βγαίνει ανακοίνωση της Αστυνομίας για το περιστατικό με τον ψεκασμό του Μανώλη Γλέζου και να μιλάει για "ατυχές περιστατικό" και για "λάθος". Ποιό ακριβώς είναι το ατυχές περιστατικό και ποιό το λάθος...? Επειδή δηλαδή ψεκάσανε το Γλέζο και όχι κάποιο τυχαίο γεροντάκι, είναι ξαφνικά "λάθος"...? Κι αν ήταν ο οποισδήποτε άλλος θα ήταν μια χαρά "σωστό", ε..?

Τι μαλακίες είναι αυτές? Καθίστε και ξαναδείτε τα γαμημένα τα πλάνα. Ο αλητήριος ΜΑΤατζής πολύ απλά σημαδεύει με τη φυσούνα και ψεκάζει. Ο μόνος τρόπος να πρόκειται για λάθος, είναι να γλίστρησε το δάχτυλό του στη σκανδάλη, ισχυρισμός που θα ήτο εξίσου γελοίος με τον ισχυρισμό ότι ο Καρατζα-φύρερ δεν είναι φασίστας (και με δεδομένο ότι έχουμε ακούσει πολλάκις τον δεύτερο ισχυρισμό, καιρός είναι να ακούσουμε και τον πρώτο). Όπως και να έχει, όποιον και να είχε απέναντί του ο μπάτσος, το να εκτοξεύσει χημικά στα μούτρα ενός ανθρώπου είναι εγκληματικό. Δεν είναι "λάθος", δεν είναι "ατυχές περιστατικό", είναι ηθελημένη εγκληματική ενέργεια. Και σε αυτόν εδώ τον τόπο, συμβαίνει πολύ συχνά. Όσοι έχουμε την κακή συνήθεια να κατεβαίνουμε σε πορείες, γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο γουστάρουν οι μπάτσοι να ξεκαβλώνουν πετώντας χημικά από 'δω κι από κει, χωρίς να τους νοιάζει πού (όπως μπαλκόνια σπιτιών, όπως οριζόντια με τον εκτοξευτήρα για να έχουν και ελπίδες να σκοτώσουν) ή σε ποιόν (παππούδες, γιαγιάδες, μαθητές, μωρά).

Γι'αυτό λοιπόν κύριοι της ΕΛ.ΑΣ. δεν δέχομαι τις δικαιολογίες σας. Γιατί αυτό που κάνατε, κάνετε και θα κάνετε, είναι εγληματικό. Και γιατί, αν είχαμε πόλεμο, θα ήσασταν εγκληματίες πολέμου... Αλλά, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουμε ακόμα ειρήνη... Ακόμα.

Περί "βιωσιμότητας" ο λόγος...

2010-03-05T21:09:00.000+02:00

"Η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού έχει σχέση και με την αύξηση των ορίων ηλικίας, ανάλογα με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής"

Πρωθυπουργός, κ. Γεώργιος Παπανδρέου

Ναι... Με σκοπό να πέσει το προσδόκιμο...

Σλόου δε νιούζ...

2010-03-05T18:03:00.000+02:00

Σιγά την είδηση ρε παιδιά... Ρίξανε λέει χημικά οι μπάτσοι στον Μανώλη Γλέζο, 80 χρονών άνθρωπο, στο πλαίσιο της προστασίας των πολιτών από τους αλήτες-απεργούς (που εννοείται ότι δεν είναι πολίτες). Και που ακριβώς είναι το νέο...?

Στο ότι ρίξανε χημικά σε ηλικιωμένο? Κανείς δε θυμάται τις επιθέσεις της αστυνομίας του ΜΠΑΤΣΟΚ σε συνταξιούχους διαδηλωτές στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας? Πάλι επί Χρυσοχοΐδη ήταν, νομίζω... Ή μήπως δε θυμάται κανείς τις θαυμαστές φωτογραφίες με την κακομοίρα γραία που περνάει μπροστά απ' τη διμοιρία και η δεύτερη την ψεκάζει λες κι είναι κατσαρίδα...?

Στο ότι ρίξανε χημικά σε αγωνιστή της Αριστεράς..? Επαναλαμβανόμενη τακτική κι αυτή... Σε κάθε πορεία σχεδόν γίνεται κι αυτό, απλά οι περισσότεροι έχουν μεγαλύτερες αντοχές από τον καημένο τον Γλέζο και δεν καταλήγουν στο νοσοκομείο.

Άλλωστε υπάρχει και ένα κρυμμένο μήνυμα που ελάχιστοι έπιασαν... Με γερμανική πλέον διακυβέρνηση, πάω στοίχημα ότι οι εντολές ήταν σαφείς. "Πνίξτε το Γλέζο..! Εκδίκηση για τη σημαία..!"

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ...

2010-02-23T01:10:00.002+02:00

Και τι τους λες τώρα...? Το αυτοκόλλητο αυτό το πήρε το μάτι μου στη Δυτική Θεσσαλονίκη, προς Σταυρούπολη μεριά, στην είσοδο μιας μονοκατοικίας... Οι βαρβάτοι Χριστιανοί της περιοχής είπαν να πάνε ένα βήμα παρακάτω από το κλασσικό: "Είμαστε Ορθόδοξοι μπλα, μπλα... Δεν επιθυμούμε επίσκεψη Ιεχωβάδων μπλα, μπλα, μπλα. Ευχόμαστε να τους φωτίσει ο Θεός μπλα, μπλα"... Και από την αστείρευτη ορθόδοξη έμπνευσή τους ξεπήδηξε αυτό το μαργαριτάρι. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αυτό το αυτοκόλλητο δεν το προμηθεύεται κανείς από καμιά "παραθρησκευτική οργάνωση". Στις εκκλησίες το μοιράζουνε, έλα να πάρεις κόσμε...!

Και η ερώτησή μου είναι, πώς να τους αντιμετωπίσεις αυτούς τους ανθρώπους? Αν τους πάρεις στα σοβαρά, θα πρέπει να μιλήσεις για "ψυχοπαθολογικά σύνδρομα", να πεις τι λέει ο κοκκάκιας Φρόυντ για το ζήτημα και άλλα τέτοια "επιστημονικά". Καθόλου απίθανο να ισχύουν, αλλά αυτό το άθλημα δεν είναι του γούστου μου...

Αν πάλι τους αντιμετωπίσεις με το ίδιο μίσος που δείχνουν κι αυτοί, θα τους πεις οπισθοδρομικούς, μεσαιωνικούς, κακόβουλους ρατσιστές, να τους σκυλοβρίσεις για τα σκατά που κουβαλάνε για μυαλό κι άλλα παρόμοια. Έχω αισθανθεί την ανάγκη να συμμετάσχω σε αυτό το άθλημα (και επίσης δεν είναι καθόλου απίθανο να ισχύουν), αλλά και πάλι δεν είναι του γούστου μου...

Φταίω που το μόνο που μ'ευχαριστεί είναι να τους παίρνω στην πλάκα και να παίζω με τις φοβίες τους...?

Άντε και γαμήσου, εγώ περνάω καλά... (Φοβίες...)

2010-02-17T01:18:00.001+02:00

Εγώ φοβάμαι... Κι εσύ φοβάσαι και το ξες... Φοβάσαι τα νέα μέτρα, φοβάσαι τη χρεοκοπία, φοβάσαι την φορολογία, φοβάσαι τον Τρισέ, φοβάσαι το Γιωργάκη, φοβάσαι ιδιαίτερα τον Πάγκαλο, φοβάσαι τους αγρότες, φοβάσαι τους λογαριασμούς, φοβάσαι (για) τα λεφτά, φοβάσαι τους μετανάστες, φοβάσαι το γείτονά σου, τα πάντα όλα (και τα κοάλα τίποτα) φοβάσαι...

Γιατί φοβάσαι..? Γιατί αυτό θέλουν (αυτοί του αορίστου γ' πληθυντικού προσώπου) να κάνεις. Γιατί αν φοβάσαι, είσαι εύκολος. Αν φοβάσαι ότι αύριο-μεθαύριο η χώρα θα χρεοκοπήσει, θα δεχτείς τα μέτρα... Και δε θα αντιδράσεις, γιατί φοβάσαι. Αν φοβάσαι τους "τρομοκράτες", που σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του Τράγκα (χα! οι λέξεις "έγκυρος" και "Τράγκας" στην ίδια πρόταση!) έχουν διασύνδεση με το κοινό έγκλημα και βρίσκονται παντού και πάντα, θα δηλώσεις τα στοιχεία σου ως κάτοχος καρτοκινητού. Αν φοβάσαι τους μετανάστες, θα μπεις στο ηλίθιο δίλημμα του "να γίνουν Έλληνες ή όχι" (λες και το αν είσαι άνθρωπος και έχεις δικαιώματα, καθορίζεται από το αν είσαι Έλληνας)... Αν φοβάσαι, θα πληρώσεις τους αυξημένους φόρους σου, θα ιδιωτικοποιήσεις και τα τελευταία αγαθά που έχεις, θα ξοδεύεις τα κέρατά σου για να πας ένα ταξίδι στο βουνό (άρα θα σταματήσεις να πηγαίνεις), δε θα βγαίνεις από το σπίτι σου, θα διασκεδάζεις λιγότερο, θα ακρωτηριάσεις όλα σου τα δικαιώματα επειδή "η χώρα σε έχει ανάγκη" και στο τέλος θα μετατραπείς σε ένα άχρωμο, άοσμο ζόμπι που μόνο θα δουλεύει... Όλα αυτά επειδή φοβάσαι...

Κι έτσι όπως καθόμουν, είχα μια ιδέα... Τι θα γινόταν αν μερικές χιλιάδες ανθρώπων έμπαιναν να εγκατασταθούν και να δημιουργήσουν τη δική τους "πολιτεία", μέσα στις Πανεπιστημιουπόλεις..? Αν μπαίναμε επί παραδείγματι, 3-4 χιλιάδες μέσα στο campus του ΑΠΘ και κοιμόμασταν εκεί, καλλιεργούσαμε λαχανικά και φρούτα στα πάρκα του, κάναμε πάρτυ στις άδειες αίθουσές του, διδασκόμασταν και διδάσκαμε ο ένας τον άλλο μαθαίνοντας να κάνουμε με νέους τρόπους καλύτερες τις ζωές μας, εφευρίσκαμε νέους τρόπους για να εκφράζουμε τη δημιουργικότητά μας και να περνάμε τα μηνύματα που θέλουμε, δεν δουλεύαμε και δεν πληρώναμε...? Δεν ξέρω, αλλά και μόνο που μπόρεσα να το ονειρευτώ, δε φοβάμαι...

Άλλο ένα παραμύθι...?

2009-12-28T02:44:00.002+02:00

Άλλος ένας χρόνος περνάει σιγά-σιγά... Και μαζί του περνούν κι άλλα πολλά. Περνάει άλλος ένας Δεκέμβρης, όπως ο περσινός - όχι ίδιος, αλλά - με γεγονότα, με πολύ δρόμο, με νέα παιδιά να προσπαθούν... Περνάνε κι οι έρωτες οι παλιοί κι έρχονται νέοι, πιο δυνατοί (?) να τους αντικαταστήσουν... Και ίσως είναι εντελώς τυχαίο (και ίσως να ανήκει μόνο σε 'μένα) που οι έρωτες έρχονται τις μέρες που καίει η φωτιά. "Έρωτας κι επανάσταση", που λένε και δυό (αγαπημένοι) φίλοι μου, με τον έρωτα και την επανάσταση να είναι συζητήσιμα...
Περνάει ένας χρόνος με τους φίλους μου να μεγαλώνουν και να επιτυγχάνουν και να δημιουργούν κι εμένα να μένω στάσιμος. Αλλά δεν πειράζει, αυτό είναι το νόημα, αυτή είναι η χαρά... Γιατί όποτε και να μετρηθώ με αυτούς - με το ταλέντο τους, με τη δημιουργία τους, με τα μικρά και τα μεγάλα πράγματα που αφήνουν σαν ενέχυρο στον κόσμο αυτό - βγαίνω μικρός... Και η χαρά μου είναι να είμαι σε μια γωνίτσα και να τους απολαμβάνω, μ' ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη. Και να τους χειροκροτώ και να τους κλείνω, μέσα απ' το σκοτάδι της προαναφερθείσης γωνιάς, το μάτι. Ένας ψηλός να τραγουδάει τραγούδια που αγαπώ ή θ' αγαπήσω... Και, ίσως αυταπατούμενος, να νιώθω και μια μικρή υπερηφάνια που ένα απειροελάχιστο κομμάτι της δημιουργίας αυτής βοήθησα να αναπτυχθεί κι εγώ...
Αλλά περνάει ο χρόνος - με την έννοια της τετάρτης διαστάσεως - κι ανακαλύπτω πως είχαν άδικο σ'αυτά που μου 'λέγαν οι ποιητές... Ανακαλύπτω ότι το μυαλό κρατάει ζεστές - και ζώσες - τις στιγμές που οι αισθήσεις ένιωσαν στο πετσί τους. Το κόκκινο της φωτιάς που έκαιγε και που τώρα έχει σβήσει. Το γαλάζιο των ματιών που γελούσαν και που τώρα ίσως να γελάνε ακόμη, αλλά βρίσκονται μακριά. Τον ήχο απ'τις οργισμένες φωνές και τα ουρλιαχτά τρόμου, που μόνο σαν ηχώ στις άδειες λεωφόρους και τους κρύους διαδρόμους υπάρχουν. Την αίσθηση ενός κρύου χεριού στο χέρι μου, ενός ζεστού κορμιού στην αγκαλιά μου. Τη μυρωδιά του δακρυγόνου (sic), του καμμένου πλαστικού, του υγρού απ'το ψιλόβροχο δρόμου. Όλα αυτά τα θυμάται το μυαλό και πεθαίνουν μόνο όταν δεν υπάρχει πλέον μυαλό να τα θυμάται...
Άρα, κάπως έτσι τελεύει ο χρόνος. Με θύμησες και τραγούδια και φωνές και εικόνες (πάνω απ'όλα, ίσως, εικόνες), με τα παραμύθια που λέμε και θα λέμε μέχρι να βγει από το στόμα μας η τελευταία πνοή.
Δεν έχω καρδιά μου άλλο παραμύθι... Το επόμενο (και το πιο όμορφο), θα το ζήσεις μόνη σου και θα μου το λες (εσύ αυτή τη φορά) καθώς θα με παίρνει ο ύπνος στην αγκαλιά σου... Εντάξει...? Τα συμφωνήσαμε, λοιπόν. Καλή σου νύχτα...

Έκτακτη Είδηση

2009-11-28T14:35:00.003+02:00

Ένας 35χρονος άντρας βρέθηκε νεκρός χθες βράδυ σε ερημικό δρομάκι της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Η εξέταση των έγκριτων ιατροδικαστών επιβεβαίωσε ότι ο θάνατος του οφείλεται στη νέα γρίπη Α-Η1Ν1. Οι 23 μαχαιριές που είχε στην πλάτη του θεωρήθηκαν αμελητέες...

ΥΓ: Θα μπορούσε πολύ άνετα να ακουστεί από οποιοδήποτε ελληνικό ΜΜΕ...

Καλά τα λέει ο Yellow Kid...

2009-10-31T18:14:00.002+02:00

Το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε στο "Έχουμε Πόλεμο" και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο...

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Τρομοκράτες Γουρούνια Δολοφόνοι:

Είσαστε φασίστες και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Η ιδεολογική σας καραμέλα δεν διαφέρει από αυτή της Χρυσής Αυγής όταν επιτίθεται τυφλά σε μετανάστες και αλλοδαπούς. Ούτε καν οι προκηρύξεις σας. Αυτοί απειλούν τους μετανάστες να προσέχουν, εσείς λέτε να προσέχουν οι μπάτσοι. Αυτοί μισούν το χρώμα του δέρματος, εσείς το χρώμα της στολής.

Πικρή η αλήθεια αλλά δεν πολεμάτε το σύστημα. Σφάζετε απλώς τα όργανα. Κόβετε τα κεφαλάκια της Λερναίας Ύδρας και αυτά ξαναβγάινουν διπλά και τριπλά.Και αυτό μόνο φτάνει για να συνεχίζετε ένα βλακώδη πόλεμο με την ΕΛ.ΑΣ. δημιουργώντας θύματα αθώους και άσχετους μπάτσους από τη μία, ενώ η ΕΛ.ΑΣ. στην προσπάθεια της να σας βρει θα δημιουργήσει τα δικά της αθώα και άσχετα θύματα.
Τί περιμένετε δηλαδή; Ποιος είναι στόχος σας; Τι καταφέρνετε; Γιατί όπως ενεργείτε, φτάνουμε εκεί με μαθηματική ακρίβεια στο αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που θέλετε. Να γίνουν ακόμα χειρότεροι οι μπάτσοι, να έχουμε χειρότερη αστυνόμευση.

Δεν υπερασπίζομαι ξαφνικά τους μπάτσους. Κατά καιρούς έχουνε κάνει κι αυτοί χοντρές μαλακίες, και έχουνε φάει κοσμάκη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα ακολουθήσω την στραβή μέθοδο που ακολουθούν αυτοί. Αντίθετα από αυτούς γνωρίζω πώς πίσω από μία κουκούλα κρύβεται ένας άνθρωπος καλός ή κακός που θα κάποια στιγμή κριθεί. Και αντίθετα από εσάς το ίδιο θα κρίνω για κάτω από το καπέλο ενός μπάτσου. Κι όσο μου τη βαράει η αστυνομική ασυδοσία που προστατεύεται από μία στολή, τόσο και η δική σας πίσω από ένα Καλάσνικοφ. Μόνο που όσες διαφορες και να έχουμε ένα τέτοιο όπλο αρνούμαι να το αγγίξω.

Είναι και το άλλο: Ένας ένοπλος επαναστάτης όπως θέλετε να ονομάζεστε είναι έτοιμος να συλληφθεί, να φυλακιστεί ακόμα και να πεθάνει για τις ιδέες του; Μπορείτε να ζήσετε με αυτό το τίμημα ή έχετε την αυταπάτη πώς θα μείνετε ασύλληπτοι μέχρι τα βαθιά σας γεράματα; Πραγματικά αναρωτιέμαι αν τα σκεφτήκατε αυτά πριν αρχίστε να γαζώνετε με Καλάσνικοφ αστυνομικά τμήματα.

Θέλω να πιστεύω πώς μέσα σε ένα εφηβικό επαναστατικό ενθουσιασμό δεν φανταστήκατε εκείνη την ώρα ότι μπορεί από έναν τυφλό πυροβολισμό να υπάρξουν πραγματικά θύματα. Πώς όπως ένα αφελές παιδί δοκιμάσατε να τρομοκρατήσετε τον μεγάλο σας αδερφό πυροβολώντας τον με το όπλο του μπαμπά σας και έτσι φέρατε το ατύχημα.

Γιατί αν διαφορετικά ενεργήσατε τελείως συνειδητά να σκοτώσετε, δεν έχετε μεγάλες διαφορές από τους Φασίστες ή τους Ναζί, άρα το ίδιο θα σας αντιμετωπίσω.

Μολοτωφ και αλλα μικροαντικειμενα εκτοξευτηκαν απο Yellow Kid στις 7:55 μμ

Τραγκισμοί....

2009-10-30T02:42:00.003+02:00

Ωραία... Κάπου χαθήκαμε τις τελευταίες ημέρες... Ας συμφωνήσουμε όλοι (όσοι τουλάχιστον διαβάζουν αυτό το blog) ότι το να κυκλοφορείς σκοτώνοντας όποιον φοράει στολή μπάτσου, είναι τουλάχιστον ανισόρροπο - για να μη πω ψυχοπαθές....
Το ζήτημα είναι τί ζητάμε από την κοινωνία (ωραίο wordplay)... Είμαστε δεξιοί και ζητάμε από την κοινωνία να αποδεχτεί τη λογική του "πατείς με, πατώ σε", οδεύοντας στον κόσμο που επιζούν μόνο οι δυνατοί...? Είμαστε αριστεροί και πιστεύουμε ότι η παρούσα κοινωνική οργάνωση μπορεί να δώσει στους "αδύνατους" τη δυνατότητα να κυριαρχήσουν..? Είμαστε κομμουνισταί, πιστεύοντας εις την δικτατορία του προλεταριάτου και άρα το να αποφασίζει μια λούμπεν ολιγαρχία για τα πάντα σύμφωνα με τα δικά της πιστεύω, άρα μια ολιγαρχία των μη εχόντων...? Ή πιστεύουμε σε μια άλλη κοινωνία (εγώ δεν λέω αναρχική) που πιστεύει στην ισότητα ανθρώπου προς άνθρωπο, δηλαδή στην απόλυτη μη διαχώριση αξίας και εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων...
Γνώμη μου είναι ότι το να πυροβολείς αδιάκριτα και ανεξέλεγκτα, μάλλον πίσω σε πάει (σε περιόδους που η αξία της ανθρώπινης ζωής ήταν μηδαμινή) παρά μπροστά.. Για να το πω απλά, το μη στοχευμένο, το αδιάκριτο "όποιον σκοτώσω, σκότωσα" μάλλον σε κάνει μπάτσο, παρά επαναστάτη... Τώρα θα μου πεις, ωραία τα λες εσύ από το internet (με έχουν πει αναρχικό του internet, παρά το γεγονός ότι έχω αρνηθεί το χαρακτηρισμό), αλλά δεν ξέρεις πως είναι στο δρόμο... Κι όμως έχω βγει στο δρόμο κι έχω συμμετάσχει σε συνελεύσεις και μπορώ να πω, με τις ελάχιστες γνώσεις μου, ότι κανείς δε θέλει να κάνει ζημιά στο μικρομεσαίο, κανείς δε θέλει να σκοτώσει τα παιδιά του αγρότη....
Όμως οφείλω να δηλώσω αντίθεση, με την έννοια "η αστυνομία υπάρχει για όλους". Οκ, την άκουσα από τον Τράγκα, αλλά αυτό δε μειώνει το γεγονός ότι ακούστηκε στα καθεστωτικά ΜΜΕ... Θέλω να ενημερώσω, λοιπόν τον κ. Τράγκα, ότι η αστυνομία δεν είναι εδώ για όλους μας. Η αστυνομία δεν προστατεύει ούτε εμένα ούτε τον ομοϊδεάτη γείτονά μου. Εμάς μας έχει γραμμένους η αστυνομία. Προστατεύει το κεφάλαιο, τον έχοντα, τον εξουσιαστή. Το Λάτση, το Μπόμπολα και τα λοιπά βαμπίρ της ταπεινής μας κοινωνίας. Δεν προστατεύει το συνταξιούχο, το χαμηλόμισθο, τον άνεργο. Κι αυτός είναι ο στόχος μας... Μια κοινωνία που δεν έχει έχοντες... Ένας κόσμος όπου η αστυνομία προστατεύει τον άνθρωπο εναντίον του συστήματος κι όχι το σύστημα εναντίον του ανθρώπου. Ένα σημείο στην ιστορική πορεία, όπου οι λίγοι και μη έχοντες έρχονται στο ίδιο επίπεδο με τους έχοντες και αποφασίζοντες....
Άλλα αυτό μάλλον είναι ουτοπική θεώρηση - μένει να αποδειχτεί...

Alala!!! (τα χείλη των ασεβών)

2009-10-28T04:04:00.003+02:00

Άλλος neithan έγραφε πριν από δυο μήνες και άλλος γράφει τώρα... Το ίδιο πρόσωπο μεν, διαφορετικής υποστάσεως δε. Ο νέος, βελτιωμένος (beta v.2,2 nanaioiwressou) neithan γράφει ως πολίτης - ξανά - της χώρας του ΜΠΑΤΣΟΚ...
Αλλάξαμε δηλαδής κυβέρνηση, αλλάξαμε αναβάτη (στην παρομοίωση αυτή είμαστε τα γαϊδούρια). Μπήκε ο Γεώργιος Β' Παπανδρέου Γ' στο τιμόνι, σήκωσε τα μανίκια και μας άλλαξε τον αδόξαστο. Άλλαξε τα ονόματα των υπουργείων!!! Γιούπι-γιούπι-τραλαλά!!! Πλέον ο μπάτσος που θα μας δέρνει στις πορείες δεν θα υπάγεται στο Δημοσίας Τάξης (α' δημοτικού), αλλά στο νεόδμητο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (aka ΠΡΟ.ΠΟ 1Χ2)... Θα είναι δηλαδή προστάτης ημών των πολιτών, κατ' αντιστοιχία του προστάτη-νταβατζή στις πουτάνες... Και το αγαθό φως της προστασίας ταύτης ενεφανίσθη εις τα Εξάρχεια. Το "άβατο" των οποίων είχε αγνοήσει πλήρως η προηγούμενη κυβέρνηση (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε), παρά της προτροπές του Καρα-τζαφέρ, που αγωνιούσε να μπορέσει να κάνει μια επιθεώρηση στην περιοχή με τα υπόλοιπα μέλη του ΚΑΜΠΟΤΖΗ - sorry, ΛΑΟΣ...
Τις κραυγές λοιπόν του λαοφιλέστατου (την έχουμε ως λαός μια Α συμπάθεια στα φασιστοειδή) αυτού πολιτικού φαίνεται ότι εισάκουσε ο σοσιαληστής πρωθυπουργός και αποφάσισε να μην αφήσει να καεί ποτέ ξανά το βιβλιοπωλείο (τρόπος του λέγειν) του Αδώνιδος. Εξαπέλυσε λοιπόν γύρω στους τρακόσιους προστάτες στα Εξάρχεια και αυτοί δεν άργησαν να δείξουν πώς ακριβώς την εννοούν την προστασία... Αναίτιες έρευνες σε τυχαίους περαστικούς, τραμπουκισμοί, προσαγωγές και λοιπά γλυκανάλατα. Κι έτσι μια περιοχή που μόνο άβατο δεν ήταν (εγώ προσωπικά τις λίγες φορές που πήγα - βόρειος γαρ - μια χαρά μπήκα, μια χαρά βγήκα και κανείς δε μου πούλησε πρέζα κι ούτε με έκλεψε/τραμπούκισε/βανδάλισε/τρομοκράτησε/έκαψε/πετροβόλησε κανείς), μετατρέπεται σλόουλι-σλόουλι σε πραγματικό άβατο, από αυτά που δεν μπορείς να μπεις γιατί στις εισόδους έχει, ξες μωρέ, μπάτσους. Και κάτι με λέει - εμένα με το ταπεινό άχυρο και τα πολύχρωμα πλασματάκια που κατοικούν στο μυαλό μου - ότι, αρχίζοντας από 17 Νοέμβρη και ολοκληρώνοντας το Δεκέμβρη, έχουμε να φάμε πολλή προστασία, πανελλαδικώς...

Ανεύθυνη ευθυνοφοβία... (ή Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο)

2009-07-29T08:55:00.008+03:00

Διαβάζοντας ένα post της Poetaster μου ήρθαν στο νου οι σκέψεις που έκανα χθες το βράδυ. Αναπολούσα τα μαθητικά μου χρόνια και αναρωτιόμουνα τι νόημα είχαν - και τ'ανακάλυψα...

Τα πράγματα είναι απλά. Εκπαιδευτικό σύστημα άλλης χώρας δεν έχω ζήσει από πρώτο χέρι, γι'αυτό τα συμπεράσματα αφορούν αποκλειστικά την Ψωροκώσταινα. Το εκπληκτικό - γιατί έκπληξη προκαλεί - εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας έχει έναν και μοναδικό σκόπο. Να παράγει γρανάζια. Γρανάζια που στελεχώνουν αυτή την κακολαδωμένη και αναποτελεσματική μηχανή που λέγεται Ελλάδα. Και ακριβώς επειδή είναι κακολαδωμένη και αναποτελεσματική, παράγει και συγκεκριμένης ποιότητας γρανάζια.
Όταν ήμουν λοιπόν σχολείο, δύο ήταν οι δρόμοι... Για όλους δύο είναι. Ή αγαπάς αυτό που σου δίνουν, αυτό που σου πασάρουν για παιδεία, αυτό το άχαρο, άοσμο, άγευστο συνονθύλευμα ως επί το πλείστον άχρηστων πληροφοριών - το αγαπάς και το μαθαίνεις, απ'έξω κι ανακατωτά, από την αρχή μέχρι το τέλος - και γίνεσαι από τα καλά και σημαντικά γρανάζια της μηχανής. Ή το μισείς, τα παρατάς, δε σε νοιάζει και γίνεσαι ένα δευτερεύον γρανάζι, ένα μπουλόνι, μια τσιμούχα, κάτι τέλος πάντων...
Και αυτοί οι δύο τύποι γραναζιών, συγγνώμην... ανθρώπων, αποτελούν την κοινωνία μας. Δεν το βλέπετε...? Φορμαρισμένες λειτουργίες, φορμαρισμένες απόψεις, ρομποτάκια που ζουν ανάμεσα σε άλλα ρομποτάκια και κάνουν ακριβώς αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν. Συντηρούν με τον "πολιτισμό" τους την έλλειψη πολιτισμού, με τις "απόψεις" τους την έλλειψη απόψεων, με την "παιδεία" τους την έλλειψη παιδείας, με την "αγάπη" τους την έλλειψη αγάπης και πάει λέγοντας...
Ευτυχώς - ή δυστυχώς, γιατί το νόμισμα έχει δύο όψεις - κάποιοι διάλεξαν τον τρίτο δρόμο, ε Poetaster...?

10 Items or Less

2009-07-25T02:13:00.005+03:00

Ψάχνοντας το παρελθόν της Paz Vega. έπεσα πάνω σε μια ταινία του 2006, όπου η εκπληκτική Ισπανίδα παίζει με ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Συμπρωταγωνιστεί με τον Morgan Freeman στην ταινία "10 Items or Less", μία low budget, ανεξάρτητη παραγωγή....
O Freeman παίζει κυριολεκτικά τον εαυτό του, έναν διάσημο ηθοποιό που για τις ανάγκες ενός ρόλου, καταλήγει σε ένα σούπερ μάρκετ μιας φτωχής συνοικίας του Los Angeles. Πιάνει φιλία με την ταμία (Paz Vega) και τη βοηθάει να προετοιμαστεί για μια συνέντευξη για καλύτερη δουλειά...
Ξέρω, με μια πρώτη ματιά δε λέει και πολλά το σενάριο... Η αλήθεια είναι όμως, ότι μια απλή ιστορία γίνεται πρώτης τάξης υλικό για τον Freeman, ο οποίος παραδίδει ρεσιτάλ... Σκηνοθετημένο και γραμμένο από το δημιουργό του "City of Angels", Brad Silberling, θυμίζει πολύ δουλειά του Jarmusch, με την ιστορία και τη μουσική να δίνουν το ρυθμό και όχι την κάμερα...
Είναι μια πολύ γλυκιά ιστορία, για δύο ανθρώπους διαφορετικούς που βρίσκουν υποστήριξη και βοήθεια ο ένας στο πρόσωπο του άλλου... Cameo εμφανίσεις κάνουν ο Dani deVito και ο εκπληκτικός Jim Parsons.

***δυστυχώς, δε βρήκα ζωντανά λινκς για rapidshare... οπότε, torrent...
http://www.mininova.org/tor/646069

The Human Contract

2009-07-22T03:34:00.005+03:00

Μια παθιασμένη ερωτική ιστορία, στιγμές βίας, υπέροχη μουσική, σκοτεινές σκηνές, ένα δράμα με την ετυμολογική έννοια του όρου... Μια καλοστημένη ιστορία να εκτυλίσσεται μπροστά σου και να σου προσφέρει το θέαμά της. Και θα πίστευε κανείς ότι αυτά είναι αρκετά για να πέισω οτι μου αρέσει η ταινία...!
Πραγματικά με εξέπληξε...! Εκπληκτική σκηνοθεσία από τη γυναίκα του Will Smith, Jada Pinkett Smith, που τυχαίνει να υπογράφει και το σενάριο της ταινίας! Εκπληκτική μουσική υπόκρουση, η οποία όταν δεν έπαιζε Placebo και Thievery Corporation, είχε τις μουσικές συνθέσεις των (άγνωστων αλλά ιδιοφυέστατων) Anthony Marinelli and the Graves Brothers...! Πολύ καλός πρωταγωνιστής, ο Jason Clarke, ένας εξίσου άγνωστος Αυστραλιανός ηθοποιός που είναι εξαιρετικός στο χαρακτήρα του (κι ας μοιάζει του Jason Statham...)!
Και πάνω απ'όλα, η γυναίκα που ήρθε για να κατακτήσει όλους τους σινεφίλ ανά την υφήλιο...! Η ηθοποιός που θα γίνει ότι ονειρευόταν να γίνει η Penelope Cruz... Διαγράφουμε λοιπόν αυτό το όνομα και μαθαίνουμε να προσκυνάμε το εξής: Paz Vega! Η 33χρονη Ισπανίδα απ'τη Σεβίλλη, που μ'αυτήν την ταινία εγκαθιδρύεται σαν το απόλυτο θηλυκό! Σαν η τέλεια εικόνα της γυναίκας!
Α, ναι... Ξέχασα την ιστορία... Ένας πετυχημένος μάνατζερ, που οδεύει προς διαζύγιο με τη γυναίκα του, γνωρίζει μια μυστηριώδη, σαγηνευτική και ιδιόρρυθμη γυναίκα και την ερωτεύεται. Ταυτόχρονα προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του και να λύσει τα προβλήματα της οικογένειάς του...

***Α, ναι... Δείτε την...

***Και τα γνωστά:
http://rapidshare.com/files/253248886/22h2man.contract-vh-prod.part1.rar
http://rapidshare.com/files/253248442/22h2man.contract-vh-prod.part2.rar
http://rapidshare.com/files/253248014/22h2man.contract-vh-prod.part3.rar
http://rapidshare.com/files/253248435/22h2man.contract-vh-prod.part4.rar
http://rapidshare.com/files/253247144/22h2man.contract-vh-prod.part5.rar
http://rapidshare.com/files/253248042/22h2man.contract-vh-prod.part6.rar
http://rapidshare.com/files/253246277/22h2man.contract-vh-prod.part7.rar
http://rapidshare.com/files/253246915/22h2man.contract-vh-prod.part8.rar

Πανηγύρι γυάλινης ασχήμιας...

2009-07-19T13:12:00.006+03:00

Δεν έχει και πολύ καιρό που όλοι πανηγύριζαν τη μεγάλη ελληνική επιτυχία... Το "Νέον Μουσείον της Ακροπόλεως", το "όνειρο της Μελίνας", το κατασκεύασμα που, 30 χρόνια μετά, στεγάζει επιτέλους την αρχαία μας κληρονομιά... Όλοι πανηγύρισαν, χιλιάδες το επισκέφτηκαν, ξανάνοιξε και η συζήτηση για τα Ελγίνεια, καθώς η συνεχής ενασχόληση με τα κακώς δρώμενα της χώρας έβλαπτε και έπρεπε το εθνικό δέος να ξαναγεννηθεί...
Και μέσα στο χαμό, οι κρατούντες γκρίνιαξαν... Γκρίνιαξαν λέγω, διότι υπάρχει κάτι που χαλάει την εικόνα του "γυάλινου κομψοτεχνήματος". Ένα νεοκλασσικό κτήριο στη Διονύσου Αρεοπαγίτου θεωρήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού (τρομάρα του...) ότι εμποδίζει και χαλάει την εικόνα του Μουσείου. Και βγήκε υπουργική απόφαση για την κατεδάφισή του...
Όμως, επειδή ακόμα ίσως κάποιοι σκέφτονται σ'αυτόν τον τόπο, η υπόθεση πήγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το οποίο εξέδωσε απόφαση που θάφτηκε - σχεδόν - απ'όλους... Γιατί..? Όπως μας πληροφορεί "ο Καιρός", το ΣτΕ αποφάνθηκε ότι η νεοκλασσική πολυκατοικία θεωρείται διατηρητέα. Ότι την ενότητα του χώρου τη διασπά το νέο μουσείο. Και ότι το κτήριο του μουσείου ΔΕΝ θεωρείται πολιτιστικό αγαθό, σε αντίθεση με τα εκθέματά του... Δυστυχώς δεν διατάζει και την κατεδάφισή του...

Απαγορεύσεις...!!!

2009-06-30T14:28:00.003+03:00

Κοίτα να δεις που ο Αβραμόπουλας δεν πρωτοτυπεί...!!! Από το Βλογ του Καθηγητού κ. Νόττα παρμένη, η παρακάτω εικόνα μας αποδεικνύει ότι η ηλίθιες ιδέες επαναλαμβάνονται....

The Wackness

2009-06-23T18:33:00.003+03:00

Πιθανότατα είναι η πιο φρέσκια ταινία που υπάρχει σαν οψιόν για το φετινό καλοκαίρι. Νέο σε ηλικία cast, γεμάτο ταλέντο και τον Ben Kingsley σε κέφια η ταινία στρογγυλοκάθεται μαζί σας, σας παίρνει αγκαλιά και δε σας αφήνει να σηκωθείτε.
Το κωμικό αυτό δράμα εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, το καλοκαίρι του 1994. Ο πρωταγωνιστής, Luke Shapiro (Josh Peck), είναι δεκαέξι χρόνων, ακούει ραπ και πουλάει marijuana στους δρόμους της πόλης, βγάζοντας το χαρτζηλίκι του, αλλά και μαζεύοντας λεφτά γιατί η οικογένειά του απειλείται με έξωση. Πολύ μοναχικός, ιδιότροπος και "κλειστός" σαν χαρακτήρας, πιάνει φιλικές σχέσεις με έναν εκκεντρικό ψυχαναλυτή στον οποίο πουλάει χόρτο, τον Dr. Jeffrey Squires (Ben Kingsley). Ταυτόχρονα ερωτεύεται την κόρη του γιατρού Stephanie (Olivia Thrilby).
Η πλοκή τους ακολουθεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε γλυκές, ερωτικές, αλλά και δυνατές δραματικές σκηνές με υπέροχη μουσική υπόκρουση που ξεκινάει από τη χρυσή εποχή της ραπ (Notorious B.I.G., Nas, Raekwon, Craig Mack κ.α.) και φτάνει σε Smashing Pumpkins, Pink Floyd, Velvet Underground και Neil Young. Πανταχού παρόν το χόρτο, αλλά και δίαφορα χάπια με τα οποία πειραματίζεται ο γιατρός.
Η ταινία είναι λιτή, με εκπληκτικές ερμηνείες και, πάνω απ'όλα αληθινή, χωρίς ίχνος ψέματος κι ας είναι το σενάριο καθαρή φαντασία. Είναι πραγματικά η ταινία του καλοκαιριού και φροντίστε να τη δείτε με καλή παρέα...!

***λινκς:
http://rapidshare.com/files/130851464/W.part01.rar
http://rapidshare.com/files/130856549/W.part02.rar
http://rapidshare.com/files/130861813/W.part03.rar
http://rapidshare.com/files/130866953/W.part04.rar
http://rapidshare.com/files/130871973/W.part05.rar
http://rapidshare.com/files/130876879/W.part06.rar
http://rapidshare.com/files/130891282/W.part07.rar
http://rapidshare.com/files/130881784/W.part08.rar
http://rapidshare.com/files/130886098/W.part09.rar

Religulous

2009-04-22T23:21:00.005+03:00

Αν είστε θρησκευόμενοι, ίσως θα ήταν καλύτερο να μη διαβάσετε αυτό το post...
Ή μπορείτε και να συνεχίσετε ακάθεκτοι, αλλά μη πείτε ότι δε σας προειδοποίησα...!
Το "Religulous" είναι μια επινοημένη λέξη, που αποτελείται από τις λέξεις religion και ridiculous. Είναι επίσης και ντοκυμαντέρ, σκηνοθετημένο από τον Larry Charles (σκηνοθέτης του Borat), με πρωταγωνιστή και κειμενογράφο τον κωμικό Bill Maher και ασχολείται με τη θρησκεία. Όχι μια συγκεκριμένη θρησκεία, αλλά τη θρησκεία γενικότερα σαν φαινόμενο, σαν δείγμα της ανοησίας των ανθρώπων.
Το concept της ταινίας είναι ότι ο Maher βολτάρει συναντώντας (ή απλά πρoσπαθώντας να συνανήσει, ενίοτε...) εκπροσώπους διαφόρων θρησκειών, σεχτών, αιρέσεων, αυτοαποκαλούμενους μεσσίες και διάφορους άλλους τρελούς, ψυχωτικούς και άπληστους, αλλά και απλούς θρησκευόμενους ανθρώπους και ανοίγει μαζί τους συζήτηση για τη θρησκεία τους, για την πίστη και για συγκεκριμένες ιστορίες μέσα από τα ιερά βιβλία, με σκοπό να τους κάνει να δουν την ανοησία των λόγων τους. Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς δε θα αναγνώριζαν την ανοησία της θρησκείας τους ακόμα κι αν χόρευε μπροστά τους ολόγυμνη με έναν καναρινί σκούφο στο κεφάλι και λαχανί ζαρτιέρες.
Και ακριβώς αυτό είναι το θέμα. Είναι απίστευτα δύσκολο να κάνεις χιούμορ με (ή για) τη θρησκεία. Για κάποιoν ανεξήγητο λόγο οι άνθρωποι δέχονται να κάνουν συζήτηση για τα πάντα, εκτός από τη θρησκεία τους. Εκεί είναι που πιάνουν λοστούς, πυρσούς και άλλα επικίνδυνα για τη σωματική ακεραιότητα αντικείμενα και προσπαθούν να σε λυντσάρουν... Αλλά ο Maher τα καταφέρνει - σχεδόν πάντα...
Και βρίσκει μπόλικους...! Από έναν πρώην Σατανιστή-νυν Χριστιανό φορτηγατζή, μέχρι τον πρώην διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Βατικανού. Από έναν πάστορα που βοηθάει τους ομοφυλόφυλους να "ξαναμπούν στον ίσιο δρόμο", μέχρι ένα φραγκισκανό μοναχό που υποστηρίζει ότι η Βίβλος επιτρέπει την ομοφυλοφυλία. Έναν αντισιωνιστή ραββίνο, έναν τύπο που έκανε θρησκεία το χόρτο, τους ιδιοκτήτες ενός μουσουλμανικού gay bar, διάφορους μουσουλμάνους ιερείς και πιστούς, ένα Πορτορικανό που υποστηρίζει ότι είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και τους υπαλλήλους και επισκέπτες του θεματικού πάρκου Holy Land Experience στο Ορλάντο (ναι! θεματικό πάρκο όπως λέμε... Disneyland...).
Η αλήθεια είναι ότι ανά περιπτώσεις η ταινία γίνεται λίγο μονομερής και ίσως λίγο άδικη. Αλλά είναι επίσης αλήθεια, ότι τα σχόλια του Maher είναι αφοπλιστικά, οι ερωτήσεις του ειλικρινείς και το γέλιο που βγάζουν πηγαίο. Αλλά και τα σχόλια που κάνει ο ίδιος εκτός συζητήσεων λένε αρκετά πράγματα: "Faith means making a virtue out of not thinking. It's nothing to brag about. And those who preach faith and enable and elevate it are intellectual slaveholders keeping mankind in a bondage to fantasy and nonsense that has spawned and justified so much lunacy and destruction. Religion is dangerous because it allows human beings who don't have all the answers to think that they do." Αν ασχολούνταν και λίγο με τους Εβραίους.... Πάντως την προτείνω ανεπιφύλακτα..!!!!

*** ιδού και λινκσάκια, enjoy:
http://rapidshare.com/files/218484824/Religulous.part1.rar.html
http://rapidshare.com/files/218492793/Religulous.part2.rar.html
http://rapidshare.com/files/218495938/Religulous.part3.rar.html
http://rapidshare.com/files/218503521/Religulous.part4.rar.html
http://rapidshare.com/files/218538755/Religulous.part5.rar.html
http://rapidshare.com/files/218538758/Religulous.part6.rar.html
http://rapidshare.com/files/218550338/Religulous.part7.rar.html

Κείμενο του Δερβενιώτη

2009-04-03T21:00:00.002+03:00

Ψαχουλεύοντας από εδώ κι από εκεί, έπεσα πάνω στο blog του κομίστα-σκιτσογράφου Σπύρου Δερβενιώτη (ναι, ξέρω, νωρίς το ανακάλυψα...). Έπεσα με τα μούτρα στην ανάγνωση και ανακάλυψα το διαμάντι που θα διαβάσετε παρακάτω. Δεν είναι ακριβώς πρόσφατο, αλλά αξίζει την αναδημοσίευση και ελπίζω ο πνευματικός του δημιουργός να μη μου θυμώσει πολύ...

Αυτό το post δεν γράφτηκε

Δεκεμβρίου 17, 2008 by spi_der

Δεν υπάρχει αυτή η χώρα.

Όχι, δεν είναι σχήμα λόγου: Κυριολεκτικά. Αν προσπαθήσεις να ανασυνθέσεις τα γεγονότα μέσα απο ειδησεογραφία και συζητήσεις, αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει: Με αφορμή μια δολοφονία που σύμφωνα με τον Κούγια δεν ήταν τέτοια, έγινε μια εξέγερση που σύμφωνα με όποιον ζημιώνει δεν είναι τέτοια.Πάνω στη σύγχυση, γνωστοί-άγνωστοι που σύμφωνα με την κοινή λογική δεν είναι τέτοιοι, χρησιμοποιούν σαν προκάλυμα ειρηνικές πορείες που σύμφωνα με τα ΜΑΤ δεν είναι τέτοιες, για να κάνουν σε μαγαζιά λεηλασίες, που σύμφωνα με ευαισθητοποιημένους δεν είναι τέτοιες.

Πάνω στη σύγχυση, βγαίνει και το πόρισμα για τους υπευθύνους του σκανδάλου του Βατοπεδίου, που σύμφωνα με το πόρισμα δεν είναι τέτοιοι (οι υπεύθυνοι) και συμφωνα με τους υπεύθυνους δεν είναι τέτοιο (το σκάνδαλο).Επίσης, δεδομένου ότι δεν είναι ένα άλλα πέντε διαφορετικά, δεν είναι καν τέτοιο (το πόρισμα).

Παράλληλα και ταυτόχρονα, ο επικεφαλής της κυβέρνησης που κατ’ ομολογία του δεν είναι τέτοιος, προσπαθεί να σώσει με λεφτά που σύμφωνα με όσα μας λένε τόσα χρόνια δεν υπάρχουν, τις χειμαζόμενες Τράπεζες απο τη δεινή κατάσταση στην οποία σύμφωνα με τις ίδιες ΔΕΝ έχουν περιέλθει.

’Ετσι πορευόμαστε μέσα από τις γιορτές που μόνο τέτοιες δεν είναι, ολοταχώς προς το μέλλον που κατα διαπίστωση όλο και περισσότερων δεν υπάρχει.

Για να ανταλλάξουμε δώρα που σύμφωνα με τους εμπόρους δεν ψωνίσαμε, και αγοράσαμε με λεφτά που δεν έχουμε.

Εμείς που δεν υπάρχουμε, όπως διαρκώς μας υπενθυμίζουν αυτοί που δεν ψηφίσαμε.

Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κουκουλοφόρους...

2009-03-20T19:16:00.004+02:00

Ξεκινάω με τα καθιερωμένα τρια ζήτω (και χιπ-χιπ-χουραίοι άμα λάχει να 'ούμε...). Η χώρα εσώθη, η τάξις και η οργάνωσις ομοίως, ο λαουτζίκος νιώθει ασφαλής, η βιτρίνες στέκουν περήφανα αγέρωχες, τρία πουλάκια κάθονταν και το ένα έπλεκε κουκούλα. Η δημοκρατία αμύνθηκε (όπως καλούσαν οι εκπρόσωποί της...) και έβγαλε προς άμυνα ένα από τα γνωστά εκτρώματά της.
Ανακοινώθηκε, λοιπόν, ότι θα κατατεθεί πρόταση νόμου για την ποινικοποίηση της κουκούλας. Τι σημαίνει αυτό? Ότι πλέον, όποια εγκληματική πράξη διαπραχθεί από άτομο φέρον κουκούλα, αυτομάτως η ποινή του θα είναι βαρυτέρα. Παράδειγμα: μπουκάρω και κλέβω ένα ψιλικατζίδικο. Αν το κάνω κουκουλοφορώντας θα φάω παραπάνω μήνες απ'ότι αν το έκανα με τη φάτσα εν κοινή θέα? Σωστά... Άλλο παράδειγμα: καταχράζεται ένας Πατέρας του Έθνους (οι βουλευτές είναι αυτοί, αν αναρωτιέστε ποιος ευθύνεται για αυτό το μπάσταρδο) χρήματα του λαού. Αν το κάνει κουκουλοφορώντας θα φάει περισσότερα χρονάκια απ'ότι αν το έκανε απλά γραβατοφορώντας? Λάθος... Οι άρχοντες κλέβουν ελεύθεροι...
Αλλά ας πάμε λίγο στο απλόν του θέματος... Γιατί εδημιουργήθη ο νόμος αυτός? Το είπε μόνος του ο υπουργός Διακαιοσύνης (μη χέσω...) Δένδιας σε ερώτηση των Λυριτζή-Οικονόμου. "Αν μια ομάδα διαδηλωτών εξυβρίζει εν χορώ τους αστυνομικούς με το γνωστό σύνθημα (σ.σ. που όλους μας ενώνει) και φοράνε κουκούλες, θα συλλαμβάνονται. Είναι ελευθερία τους να το κάνουν με τα πρόσωπα ακάλυπτα." Βέβαια, αυτοί θα καταγράφονται, συμπληρώνω εγώ. Και με τη συμφωνία των ευρωπαϊκών αστυνομικών αρχών με τη CIA, τα στοιχεία τους θα δίδονται προς κάθε χρήση εις τας τιμημένας μυστικάς υπηρεσίας. Επιπρόσθετα, αγνοεί ο Δένδιας ότι ούτως ή άλλως μπορεί κάποιος να διωχθεί για εξύβριση της Αρχής (θα την πει τέλος).
Και κάτι τελευταίο. Μάλλον θα γνωρίζουν οι προτείνοντες τον νόμο, ότι ζήτημα κουκούλας δεν υπάρχει. Κουκούλα είναι αυτό που έχουν τα μπουφάν και οι ζακέτες, για να μη βρέχεται το ζελεδιασμένο μαλλί. Αυτό που φοράν οι διαδηλωτές είναι είτε full-face μάσκα, είτε μαντήλι τυλιγμένο γύρω από τις αναπνευστικές οδούς (γιατί αν δεν το ξέρει ο Δένδιας, τα δακρυγόνα δεν είναι κατάλληλα προς εισπνοή). Θα 'χει πλάκα να δούμε πως θα περιγράφεται η "εγκληματική πράξη" στο νομοσχέδιο. Και θα 'χει ακόμα πιο πολλή πλάκα, μετά τις ψεκασμένες γριές, να δούμε και τις συλληφθείσες γριές, επειδή φοράγαν τσεμπέρι..!
Για να το λήγουμε. Ο νόμος είναι προφανής παραβίαση των ατομικών ελευθεριών και, όπως λέει ο xasodikis, το πρώτο βήμα για την κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας. Κάθε μέρα η δημοκρατία μας αποδεικνύει όλο και περισσότερο ποιών δημοκρατία είναι και ποιους εξυπηρετεί...

***διαβάστε τι λέει ο xasodikis... ξέρει για τι μιλάει.

***φυσικά και χάρηκαν ο Μπουκούκος και η παρέα του. όπου φασισμός και χαρά, το ΛΑΟΣ πρώτο. αλλά θα ασχοληθούμε και με αυτούς σύντομα.

***με συγχωρείτε για τη χρήση διάσπαρτων καθαρευουσιάνικων γενικών και αιτιατικών... με κατέλαβε το πνεύμα των ημερών (σνιφ, σνιφ... Παπαδόπουλος, ο Μεγάλος Έλληνας,μου μυρίζει)...

Στο καλό και μη μας γράφεις...!!!

2009-03-12T20:37:00.007+02:00

Στην Αννούλα πάει ο τίτλος. Ποιά Αννούλα? Μα την Παναγιωταρέα φυσικά... Η οποία θέλησε να γίνει η πρώτη τακτική καθηγήτρια που θα έβγαζε το τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ. Εδώ και 12-13 χρόνια την τρώνε στη μάπα όλοι οι φοιτητές του τμήματος. Και η ίδια το έχει κάνει τσιφλίκι της. Επιτέλους αποφασίσαμε να αντιδράσουμε. Αλλά ας τα πάρουμε απ'την αρχή.
Ποιά είναι η Αννούλα..? Είναι μια κατσαρίδα του δημοσιογραφικού κατεστημένου, όντας στο "κουρμπέτι" από το 1976 και έχοντας πάρει, όπως δηλώνει στο βιογραφικό της, πάνω από 8000 συνεντεύξεις (ήτοι περίπου μιάμιση συνέντευξη την ημέρα, η απίστευτη..!). Δεν έχει συγκεκριμένους κομματικούς δεσμούς, αφού τείνει να γλύφει όποιον πιστεύει ότι θα της είναι χρήσιμος. Καλή φίλη του αποθανόντος Χουντόδουλου, είχε αναλάβει επί ημερών του το γραφείο Δημοσίων Σχέσεων της Δ.Ι.Σ. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη είχε προσληφθεί στο δημοτικό ραδιόφωνο "Αθήνα 98,4". Και φυσικά, τα μεγαλεία της τα είδε επί Σημίτη, ενώ και επί ΝΔ δεν τα έχει πάει άσχημα, με μόνιμη εκπομπή στη ΝΕΤ, στην οποία γλύφει ή προσπαθεί να "την πει" στον εκάστοτε καλεσμένο και την οποία ζήτημα είναι να βλέπουν χίλιοι άνθρωποι. Λαμβάνει μπόλικους μισθούς, από το Ωνάσειο, τη Νετ, το ΑΠΘ, κ.α. Στο τμήμα Δημοσιογραφίας βρίσκεται από το 1996 και ήταν η πρώτη καθηγήτρια του τμήματος που ανελίχθη στη βαθμίδα της αναπληρώτριας. Θεωρεί πως η σχολή της ανήκει και δηλώνει ευθαρσώς πως είναι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να διδάξει την "τέχνη" της δημοσιογραφίας. Κατά δήλωσή της: "Η δημοσιογραφία δε μαθαίνεται στο πεζοδρόμιο, μόνο εγώ μπορώ να σας τη διδάξω".
Οι παιδαγωγικές της μέθοδοι αξιοζήλευτες... Εκτελεί (γιατί το "διδάσκει" δεν της αξίζει...) το μάθημά της (το οποίο προετοιμάζουν πλήρως οι βοηθοί της) με πάθος, μειώνοντας συνέχεια τους φοιτητές της, μη επιτρέποντας ούτε μπουκάλια με νερό στο μάθημα, απαγορεύοντας την είσοδο στους αργοπορημένους. Το μάθημά της (στο τρίτο έτος τουλάχιστον) αποτελείται από την διδασκαλία δικών της κανόνων λήψης μιας συνέντευξης και από την "ανάλυση" των ρεπορτάζ που κάνουν οι φοιτητές και των δικών της εκπομπών. Στα ρεπορτάζ των φοιτητών η κατάσταση γίνεται τραγική. Η Αννούλα διακόπτει την προβολή κάθε περίπου 20 δεύτερα, για να επισημαίνει τα λάθη που βρίσκει, με απίστευτα μειωτικό τρόπο ("δε θα γίνετε ποτέ δημοσιογράφοι", "είστε άσχετοι", "όταν έκανα εγώ πρώτη ρεπορτάζ γι'αυτό το θέμα..." κ.α.) και χωρίς να επιτρέπει αντίλογο από τους φοιτητές. Φυσικά δεν κρατιέται να λιβανίσει τους φίλους της, κάνοντας απίστευτες αναφορές στον Pretender, το Ρουσόπουλο και άλλους της ιδίας συνομοταξίας.
Παρ'όλα ταύτα, η τριμελής διερευνητική επιτροπή που εξέταζε την καταλληλότητα της ανέλιξής της σε τακτική καθηγήτρια τα βρήκε όλα τέλεια. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι στη συγκεκριμένη επιτροπή βρισκόταν μεταξύ άλλων και η φίλη της κ. Σκαλτσά. Η ανέλιξη ήταν προγραμματισμένη για την Τετάρτη 11/3 στις 11 το πρωί. Αφού προσπαθήσαμε ως φοιτητές να κάνουμε αρκετό ντόρο τις προηγούμενες ημέρες, αποφασίσαμε ότι η Αννούλα για να γίνει καθηγήτρια θα περνούσε πρώτα πάνω από τα πτώματά μας και πήγαμε στη σχολή εκείνο το πρωί. Εισήλθαμε στην αίθουσα λίγο πριν αρχίσει η συνεδρίαση, απαιτώντας και όχι ζητώντας να παρακολουθήσουμε τη συνεδρίαση και να έχουμε λόγο. Αν και δε χρησιμοποιήσαμε βία, αντιμετωπιστήκαμε από τους εκλέκτορες/πανεπιστημιακούς ως κοινοί τραμπούκοι. Συγκεκριμένα η κ. Σκαλτσά μας έδειξε την αγάπη της προς την Αννούλα με πολύ επιθετικό τόνο και αμίμητες εκφράσεις. Διαβάσαμε το κείμενό μας. αντιπαρατεθήκαμε με την επιτροπή και τους εκλέκτορες και, έπειτα από παραίνεση των καθηγητών μας αποχωρήσαμε (καθώς η παρουσία μας και μόνο θα έκανε άκυρη τη διαδικασία), παίρνοντας από αυτούς την υπόσχεση ότι δε θα άφηναν αμαχητί τα όπλα. Παραμείναμε έξω από την αίθουσα, περιμένοντας την έκβαση και αποφασισμένοι να τη διακόψουμε αν φαινόταν ότι μας αγνόησαν εντελώς.
Στον ίδιο χώρο με εμάς βρισκόταν η Αννούλα, η οποία πότε προσπαθούσε να μας γλύψει και πότε μας απειλούσε με μηνύσεις. Η τελική έκβαση όμως έσβησε το όποιο χαμόγελο από το πρόσωπό της καθώς χρειαζόταν 6 ψήφους για να εκγριθεί η ανέλιξή της. Εκ των 11 εκλεκτόρων που κλήθηκαν, οι 4 δεν ήρθαν και 1 αποχώρησε από τη διαδικασία. Από τους 6 που έμειναν, οι 4 τάχθηκαν υπέρ της ανέλιξής της και οι 2 ψήφισαν λευκό, λαμβάνοντας υπ'όψη τους τις παραινέσεις ημών, του ΔΣ του Συλλόγου και των διδασκόντων του τμήματος που απογύμνωσαν την Αννούλα απο τον μανδύα της ηθικής που προσπάθησε να ενδυθεί!
Νίκη λοιπόν, καθώς η ανέλιξή της ματαιώθηκε για τουλάχιστον τρία χρόνια. Και αν λάβουμε υπ'όψη τις απειλές της ότι "αν δε με ψηφίσουν θα φύγω από το τμήμα", υπάρχει η περίπτωση η νίκη να είναι διπλή και τελειωτική!! Στο καλό να πας...!

**Περισσότερα διαβάζετε στο παρα-μμε και σε άλλα ειδησεογραφικά blogs.

Μεγάλοι...?

2009-03-09T00:01:00.004+02:00

Και κάλα, ΟΚ, είναι μόδα, το 'κάναν οι Ρώσοι, είναι του BBC, δεν είχε και τι να κάνει ο Παπαχελάς... Και πάλι όμως αναρωτιέμαι γιατί, τι εξυπηρετεί..? Και έβγαλε ομορφιά, δε λέω... Στους 100 και οι Μεταξάς, Παπαδόπουλος (που δείχνει το πόσο φασίστες είμαστε σα λαός), στους 100 και οι Παναγούλης, Λαμπράκης, περίεργα πράγματα... Στους 100 βέβαια και ο Ζαγοράκης (αν είναι δυνατόν). Και αν μη τι άλλο, μόλις 7 γυναίκες στους 100...

Θα αγνοήσω ότι σαν concept εντείνει τον βλακώδη εθνοτικό διαχωρισμό, και αντί να λαμβάνει τους Μεγάλους Ανθρώπους του Κόσμου ως ένα τους χωρίζει ανά έθνος. Και θα αγνοήσω ότι η έρευνα παίρνει σαν δεδομένο το κατασκεύασμα της συνέχειας του Ελληνισμού, παρουσιάζοντας στην ίδια εθνότητα τον Σωκράτη, το Μεγαλέξανδρο, το Βασίλειο Β' και τον Παπανδρέου... Θα αγνοήσω ακόμα και το γεγονός ότι μπήκε στη λίστα ο Λαζόπουλος! 'Ντάξει, καλός, χρυσός, αλλά περιμένετε τουλάχιστον να πεθάνει και μετά... Δεν είναι και τόσο μεγάλος... Θα μείνω στο τι έχει γίνει με τους τελευταίους 10. Έχουμε και λέμε: Αλέξανδρος ο Μακεδών, Αριστοτέλης, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Παπανικολάου, Περικλής, Πλάτωνας, Σωκράτης. Και μετά τι..? Το X-Factor...!!!

Παντού αφίσες, με τη φάτσα του κάθε υποψήφιου, και ψηφοφορία... Μέσω SMS και τηλεφώνου, με χρέωση (φυσικά, λεφτά αισθήματα...) και μέσω Internet, χωρίς χρέωση, αλλά μόνο 5 φορές... Θα τους βάλουν να τραγουδάνε..? Εγώ θα τολμήσω να κάνω μια προβλεψούλα. Θαρρώ πως οι "ιστορικά εκπαιδευμένοι" Έλληνες θα βγάλουν πρώτο το Μεγαλέξανδρο... Γιατί άραγε..?! Η τηλεόραση στην υπηρεσία του εθνικισμού! Τρία ζήτω!

Ρουά...

2009-02-03T02:10:00.005+02:00

ΜΑΤ είναι η σωστή συνέχεια, ε...? Ναι, κάπως έτσι τα ΜΑΤ μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, στο καθημερινό μας ρεπερτόριο, στο καθημερινό μας πιάτο, στη γωνιά του δρόμου, στις κεντρικές πλατείες, σε λίγο και στη κρεβατοκάμαρά σου, εσένα πιστέ πολίτη που δε σε ενοχλεί το θέαμα των κρανοφόρων δολοφόνων κάθε είκοσι μέτρα... Έληξαν λοιπόν οι καταλήψεις και αφού δεν υπάρχουν πλέον φοιτητές και μαθητές στους δρόμους για να ξεκαβλώνουν (ναι, καλά διάβασες) οι μπάτσοι, είπαν να επιτεθούν και σε ότι άλλο κινείται. Επίθεση, λοιπόν, με δακρυγόνα και γκλομπιές στους Κρητικούς αγρότες στο λιμάνι του Πειραιά, επίθεση με κρότου-λάμψης και γκλομπιές (δε λείπουν ποτέ) και έξω από το δημαρχείο τση Αθήνας (που λεν και οι προαναφερθέντες αγρότες) σε κατοίκους της Κυψέλης που διαμαρτύρονταν για την απόφαση του Δήμαρχου Mall και Λοιπών Πλαστικών Χριστουγεννιάτικων Δέντρων να καταστρέψει το πάρκο στην πλατεία Κύπρου και να το κάνει πάρκη (που λέει και μια ευφάνταστη πινακίδα στην Αγ. Δημητρίου).
Οι συνήθειες δύσκολα κόβονται, αγαπητέ αναγνώστη... Έτσι και εσύ μην κατηγορείς το μπάτσο. Εθισμένος με την εξουσία του δακρυγόνου είναι, είχε καιρό να πάρει τη δόση του, και σαν κοινό πρεζάκι εκτονώνεται σε κάθε ευκαιρία. Ο καιρός γαρ εγγύς που θα μας κυνηγάνε με τα δίκανα, οπότε διασκέδασέ το...

Μουσικός ακτιβισμός...

2009-01-04T18:27:00.007+02:00

Ορίστε ένα συγκρότημα που αξίζει να αναδειχτεί την καινούρια χρονιά...! Οι Flobots ξεκίνησαν το 2000 στο Denver του Colorado ως ένα project του James Laurie a.k.a Jonny 5 και αυτοχαρακτηρίζονται ως alternative hip hop... Εξέδωσαν το πρώτο τους ανεξάρτητο album "Onomatopoeia" το 2001 και το 2005 έγιναν πλέον full time μπάντα για τα μέλη τους, που είναι εκτός από τον Jonny 5 οι: ο MC Brer Rabbit (0), η παίκτρια βιόλας Mackenzie Roberts (33), ο κιθαρίστας Andy Guerrero (17), ο μπασίστας Jesse Walker (101), ο τρομπετίστας Joe Ferrone (79) και ο ντράμερ Kenny Ortiz (69).

Οι αριθμοί δίπλα στα ονόματά τους είναι μια κωδικοποίηση που χρησιμοποιούν μεταξύ τους... Το δεύτερο album τους, με τίτλο "Flobots Present... Platypus", τους έκανε ευρύτερα γνωστούς στο μουσικό κοινό της πόλης τους, πουλώντας πάνω απο 3000 κομμάτια, αριθμός που για ένα εντελώς ανεξάρτητο album είναι αρκετά σπουδαίος.

Τον Οκτώβριο του 2007, έκαναν την τρίτη τους μουσική απόπειρα με το "Fight With Tools", δίσκος που έκανε εντύπωση, φέρνοντάς τους το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο με την Universal Republic το Φλεβάρη του 2008. Η μουσική τους, έχοντας αρκετή επιρροή από τους Cake, συνδυάζει funk στοιχεία και πολιτικά επηρεασμένο ραπάρισμα, φτιάχνοντας ένα πρωτότυπο μουσικό μίγμα που τραβάει κατευθείαν την προσοχή...! Εκτός αυτού, οι Flobots είναι πρωτοπόροι στον μουσικό ακτιβισμό, έχοντας δημιουργήσει το National Street Team, μια μη κερδοσκοπική κολλεκτίβα που έχει ως σκοπό την προώθηση νέων μουσικών από όλη τη χώρα και την προσπάθεια για αλλαγή του κοινωνικού status quo...!!

Με το σύνθημα "If you are thinking, you are winning" και τραγούδια με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο, οι Flobots αρχίζουν τη μουσική επανάσταση ακριβώς από εκεί που δεν την περίμενε κανείς. Από το κέντρο των Η.Π.Α...!!

*Το τευτελαίο τους album εδώ

Screw the new year...

2008-12-31T20:01:00.002+02:00

Ειλικρινά δεν έχετε κουραστεί με τις ευχές για τον καινούριο χρόνο...? Κάθε δώδεκα μήνες τα ίδια. Ευχές από όλους, είτε σε νοιάζει η γνώμη τους είτε όχι... Ευχές που ποτέ σχεδόν δεν είναι ειλικρινείς. Και για πείτε μου, εσείς που εύχεστε "Ευτυχισμένο το 2009" και κάνατε το ίδιο ακριβώς για όλα τα προηγούμενα χρόνια, πότε έγινε ευτυχισμένο το γαμημένο το έτος...? Μήπως για άλλη μια χρονιά θα μείνετε μόνο στις ευχές και στα φιλιά της αλλαγής του χρόνου και μόλις ξυπνήσετε την πρώτη μέρα του νέου χρόνου θα γίνετε οι ίδιοι κωλάνθρωποι που ήσασταν και πριν...? Μήπως θα συνεχίσετε τη ζωή σας πατώντας επί πτωμάτων για να πάρετε την προαγωγή στη δουλειά, καταναλώνοντας σαν τα γουρούνια γιατί αυτό είναι το νόημα της ύπαρξής σας, θα προσκυνάτε τον κάθε καραγκιόζη που σας υπόσχεται ένα ρουσφέτι, θα αποφεύγετε να αναλάβετε ευθύνη για τις πράξεις σας, καταστρέφοντας το μέλλον το δικό σας και των παιδιών σας και των παιδιών των παιδιών σας, θα παρακολουθείτε στην τηλεόραση παιδιά να ψοφάνε στην άλλη άκρη του κόσμου, ενώ θα μπουκώνεστε με κιλά φαγητού, θα φοβάστε να πάτε να ψωνίσετε επειδή κάποιοι αλήτες θα καίνε το κέντρο (επειδή δεν είναι σαν κι εσάς), θα εκτρέφετε παιδιά κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή σας, θα μισείτε όποιον είναι λίγο πιο μελαμψός, λατρεύει άλλους θεούς ή έχει διαφορετική κουλτούρα από εσάς, θα κυνηγάτε σε όλη σας τη ζωή τα λεφτά και θα γκρινιάζετε στα γεράματα ότι δεν υπάρχει αγάπη (αφού θα είστε πολύ απασχολημένοι για να τη νιώσετε), θα μισείτε αυτούς που παλεύουν για τα δικαιώματα των άλλων, γιατί σας ξενίζει τόσο η εικόνα, θα διασκεδάζετε με ό,τι μειώνει ακόμη περισσότερο τη διανοητική σας διαύγεια, θα περιμένετε τη μετά θάνατον ζωή και θα γελάω όταν ανακαλύψετε πως δεν υπάρχει, θα σκοτώνετε, θα ρημάζετε, θα κατακρεουργείτε, θα καταστρέφετε, έμμεσα ή άμεσα, ανθρώπινες ζωές και υπάρξεις, θα πάρετε ένα σκύλο του καναπέ, που θα τον ονομάσετε Μπούμπη, θα τον ταΐζετε και θα τον ντύνετε μέχρι σκασμού, ενώ άνθρωποι κρυώνουν και πεινάνε... Θα είστε για άλλο ένα χρόνο κάτι πολύ λιγότερο από άνθρωποι... Γι'αυτό εγώ δε θέλω ευχές. Θέλω καλύτερους ανθρώπους για τη νέα χρονιά...

Αλήτες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι...

2008-12-24T20:18:00.002+02:00

Έχω φτάσει πλέον στο σημείο που δεν αντέχω να δω ούτε δεκαπέντε λεπτά ειδήσεις... Θέλω να δω τι γίνεται, τι παίζει και αηδιάζω αμέσως. Και δεν αντέχω...
Πάλι σήμερα μιλούσαν στο Alter για κουκούλες. Με τον μικρό Πλεύρη ("Εγώ υπηρέτησα στο Μεγάλο Πεύκο, ΟΥΓΚ...") να ζητά άρση ασύλου, έχοντας την υποστήριξη του άκρως φασίζοντος τύπου που ακούει στο όνομα Γεωργίου και επαγγέλλεται δικηγόρος... Μιλούσαν για δολοφόνους, για άτομα "που καίνε όλη την Αθήνα", μέχρι και για επέμβαση του στρατού τόλμησε να ψελλίσει το νομικό καθίκι. Και από δίπλα η ευγενής αυτή μορφή της δημοσιογραφικής αλητείας, που λέγεται Άκης Παυλόπουλος, να κάνει την πάπια... Ρε δε γαμιέστε λέω γω... Πιο σημαντικά ζητήματα δεν έχει να ασχοληθείτε? Μήπως λύσαμε όλα τα προβλήματά μας σε αυτή τη χώρα, για να είναι πρώτη είδηση οι κουκουλοφόροι?
Και, στο κάτω-κάτω, ποιοί είναι πιο επικίνδυνοι? Αυτοί που από το φόβο του χαφιέ κρύβουν τα πρόσωπά τους (δε μιλάω για τους ασφαλίτες, αυτοί είναι από άλλο ανέκδοτο)? Ή αυτοί που αναιδέστατα και χωρίς κανένα ίχνος ντροπής ζητούν την ψήφο του κόσμου, με τα πρόσωπα ακάλυπτα, για να μπορέσουν να καταστρέψουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που υπάρχει στη ζωή των ανθρώπων? Ή μήπως αυτοί που, επίσης με τις φάτσες τους ακάλυπτες, έχουν σαν επάγγελμά τους να πουλάνε ψέμματα και πλύση εγκεφάλου στους ανθρώπους που τους βλέπουν? Ή μήπως αυτοί που δικάζουν κατά βούληση, αφήνοντας ελεύθερους τους πρεζέμπορους και καταδικάζοντας άρρωστους ανθρώπους και αγρότες που χρωστάνε 10 Ευρώ στον ΟΓΑ?
Δεν κατάλαβα... Από πότε όλοι αυτοί, ο "Εθνικός Κορμός", έχει το δικαίωμα να καθορίζει τί σκέφτομαι και τί πράττω? Και από πότε αυτοί που σκοτώνουν 15χρονα χωρίς δεύτερη σκέψη μπορούν να κρίνουν τις δικές μου ενέργειες...?

The Bloody Fucking Bank...

2008-12-23T22:46:00.003+02:00

Ενα πολύ έξυπνο post στο blog του καθηγητή Κοινωνιολογίας στο ΑΠΘ Βασίλη Νόττα:

"If the global crisis continues, by the end of the year only two banks will be operational, the Blood Bank and the Sperm Bank!

Then these 2 banks will merge and it will be called ‘The Bloody Fucking Bank’"

Αν βρίσω τα θεία θα φταίω...???

2008-12-23T16:40:00.003+02:00

Ενώ στα καθ'ημάς προσπαθούμε (ματαίως, ίσως, αλλά προσπαθούμε) να πιάσουμε τους παπάδες απ'τα μούσια τους και να τους πετάξουμε στο ίδιο βαθύ πηγάδι που θα καταλήξουν και όλοι οι πολιτικοί, στη γείτονα Ιταλία, από την ασφάλεια της ανεξαρτησίας του Βατικανού και τις εκτοντάδες μπράβων (άραγε, είχε φρουρά προσωπική κι ο Χριστός?...), ο αρχηγός της καθολικής εκκλησίας Πάπας Βενέδικτος κατάφερε να εξοργίσει για άλλη μια φορά τους σκεπτόμενους ανθρώπους αυτού του κόσμου...
Παραλληλίζοντας τη σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής με τη σωτηρία του πλανήτη από την οικολογική καταστροφή, δήλωσε ότι εξίσου σημαντικό εγχείρημα με τη λύτρωση των τροπικών δασών από την καταστροφή είναι η λύτρωση του ανθρώπου από την ομοφυλοφιλία...!!! Σε μια ακόμη έξαρση ακραίου ρατσισμού και μισαλλοδοξίας, καθόλου ασυνήθιστη για θρησκευτικό παράγοντα και δη χριστιανό, τόνισε πως "οποιαδήποτε διαφυγή από το παραδοσιακό ετεροφυλικό σεξουαλικό μοντέλο της Δημιουργίας, (...) αποτελεί καταστροφή του έργου του Θεού"...
Αν και, όπως προείπα, θεωρώ ότι το μίσος είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με την ιστορία της εκκλησίας, συνεχίζει να με εκπλήσσει το πόση κακία μπορεί να βγάλει το στόμα ενός ανθρώπου που υποτίθεται ότι κυρήττει τη "Θρησκεία της Αγάπης". Είναι ντροπή, όχι για τον Χριστιανικό κόσμο, αλλά για την ανθρωπότητα την ίδια...

Μεγαλεία ζούμε...

2008-12-13T19:58:00.001+02:00

**Αναδημοσίευση από το http://paramme.wordpress.com/

Σήμερα Σάββατο, οι φοιτητικοί σύλλογοι στο Άγαλμα Βενιζέλου, οι αναρχικοί στην Καμάρα. Λίγος κόσμος στην αρχή, καθυστερεί η έναρξη, αγουροξυπνημένοι όλοι από τις καταλήψεις ή τα σπίτια τους, ο υπογράφων με ίσα-ίσα λεφτά για ένα καφέ.
Ξεκινάμε στην Εγνατία, περνάμε από την κατάληψη της σχολής Θεάτρου, μαζεύεται ο κόσμος. Από την αρχή τα συνθήματα δονούν την πόλη, χωρίς ντουντούκες και καθοδηγητές, απλές οργισμένες φωνές νέων ανθρώπων που βαρέθηκαν να μη γίνεται τίποτα για να διορθωθεί αυτή η σάπια κοινωνία. “Αλήτες είναι τα ματ κι οι ασφαλίτες”, “η χούντα είναι ζωνανή”, “μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι”. Ενωνόμαστε με τους φοιτ. συλλόγους και συνεχίζουμε… Με μικρές διακοπές, γιατί οι δύο διμοιρίες που μας ακολουθούν από την Καμάρα, κάθε λίγο και λιγάκι πλησιάζουν προκλητικά. Κατεβαίνουμε την Ίωνος Δραγούμη, περνώντας δίπλα από το φρέσκο αεροπανό της κατάληψης ΜΜΕ.
Ο κόσμος που μας παρακολουθεί αρκετός και παίρνει τις προτροπές του και τις απαντήσεις του. “Φονιάδες των λαών νοικοκυραίοι, φαντάζετε ωραίοι, πνιγμένοι μες τα χρέη”, “φορέστε αλεξίσφαιρα, περνάει η αστυνομία”. Το κατά πόσον μας ακούν (ή καλύτερα, το κατά πόσον μας κατανοούν) άγνωστο. Το σίγουρο είναι ότι εμείς τα είπαμε. Ακόμα, όμως, και οι λίγοι που κούνησαν τα κεφάλια τους καταφατικά ή καταδέχτηκαν να διαβάσουν τα κείμενα που τους μοίραζαν τα παιδιά, είναι κέρδος για το κίνημα.
Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που τα μυαλά τους και οι καρδιές τους έχουνε μαυρίσει τόσο, που όλα τα λόγια και οι πράξεις του κόσμου δεν τις καθαρίζουνε. Κατέβηκε η πορεία στην παραλία και πέρασε από τα καφέ. Οι ΔΑΠίτες και οι αδιάφοροι τρόμαξαν, λούφαξαν και οι πιο θρασείς από αυτούς χαμογελούσαν ειρωνικά. “Χαμογελάτε τρέντηδες και πιείτε τον καφέ σας, άλλοι καθορίζουνε τις μίζερες ζωές σας”. Και στα εμπορικά της Τσιμισκή οι πελάτες κλεισμένοι μέσα, “προστατευμένοι” από πλέγματα ασφαλείας, κοιτούσαν όλο απορία και φόβο. Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν πρέπει να φοβούνται εμάς, αλλά αυτούς που μας ακολουθούν, αυτούς που με κάθε ευκαιρία μας δέρνουν και μας ρίχνουν χημικά, αυτούς που το σύστημα τους έχει δώσει τη δύναμη να κυκλοφορούν με ένα όπλο στο χέρι και να σκοτώνουν 15χρονα παιδιά. “Όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε απ’τα κλουβιά σας”.
Μπάχαλα και ζημιές ελάχιστες. Μόνο μερικές κάμερες σπάσανε (δικαίως), μια εκκλησία “εμπλουτίστηκε” και μερικά μαγαζιά δέχτηκαν στις εισόδους τους αρκετές σακούλες με σκουπίδια. Αλλά ώρες-ώρες η αντιμετώπιση του κόσμου με θλίβει πολύ…

Αποχή...

2008-12-13T19:55:00.003+02:00

Παιδιά ζητώ συγγνώμη για την αποχή από τη συγγραφική δραστηριότητα, αλλά πλέον και μέχρι το τέλος των παρόντων κινητοποιήσεων, τα κείμενα μου ενώνονται με τα κείμενα πολλών στο http://paramme.wordpress.com/ το blog της κατάληψης Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ. Επισκευτείτε το, αξίζει. I'll be back...

Άλλα ανέκδοτα...

2008-11-30T19:52:00.002+02:00

Ζούμε λυρικές στιγμές σ'αυτή τη χώρα... Όλος ο κόσμος έχει θέματα ν'ασχοληθεί εκτός από εμάς που ανακυκλωνόμαστε σε τραγικά ζητήματα. Παπάδες, λαϊκοί, κληρικοί, ηγούμενοι, δικαστές, πολιτικοί, πολιτικάντηδες (ναι, στον Ψωμιάδη αναφέρομαι..), δημοσιογράφοι - όλη η αφρόκρεμα, δηλαδή της όμορφης ελληνικής κοινωνίας, της αγγελικά πλασμένης, παρελαύνει στις οθόνες και στα πρωτοσέλιδα και προκαλεί την (ελληνικής εφεύρεσης) άγνοια για το παγκόσμιο γίγνεσθαι...

Στο οποίο παγκόσμιο γίγνεσθαι διεξάγεται ένα μπουρδέλο (μετα συγχωρήσεως...) κομματάκι μεγαλύτερο από το δικό μας, το ντόπιο και οικόσιτο... Ρε νοιώστε.... Έξω δεν κάνουν χαβαλέ... Στην Ταϊλάνδη, οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης έχουν καταλάβει εδώ και 6 μέρες τα δύο αεροδρόμια της πρωτεύουσας. Διαδηλώνουν ενάντια στην κυβέρνηση την οποία κατηγορούν για διαφθορά και για εχθρική στάση ενάντια στη μοναρχία. Μέχρι τώρα δεν έχουν γίνει πολύ μεγάλα επεισόδια, καθώς έχει αποφευχθεί η κατά μέτωπον σύγκρουση των κυβερνητικών οπαδών με τους αντιπολιτευόμενους. Νεκροί δεν έχουν αναφερθεί, αλλά τουλάχιστον 50 άτομα έχουν τραυματιστεί σε μικρο-επεισόδια και περίπου 100.000 επιβάτες έχουν αποκλειστεί, χωρίς μέχρι στιγμής τη δυνατότητα διαφυγής από τη χώρα.

Στην Ινδία πάλι, έζησαν τα χειρότερα. Μια ομάδα ενόπλων επιτέθηκε στη Βομβάη την 26η του Νοέμβρη, εισβάλλοντας στο σταθμό των τρένων και σε νοσοκομεία, ανοίγοντας πυρ αδιακρίτως. Αργότερα κατέλαβαν το σημαντικότερο εβραϊκό κέντρο της πόλης και δύο από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία, κρατώντας ως ομήρους εκατοντάδες ανθρώπους και σκοτώνοντας εν ψυχρώ όσους είχαν αμερικάνικα ή βρετανικά διαβατήρια. Μόλις χθες το βράδυ (σ.σ. Σάββατο) κατάφεραν οι ειδικές δυνάμεις του Ινδικού στρατού και της αστυνομίας, μετά από ατελείωτη ανταλλαγή πυρών, να απελευθερώσουν τα κτίρια, με τον μέχρι στιγμής απολογισμό να είναι τουλάχιστον 172 νεκροί. Το σημάντικό της υπόθεσης είναι οτι οι ένοπλοι (των οποίων ο αριθμός είναι ακόμη άγνωστος) έδρασαν με επαγγελματική δεινότητα, που φανέρωνε εκπαίδευση επιπέδου μυστικών υπηρεσιών και "υπερ-πρακτόρων". Σε συνδυασμό με τη φήμη ότι είχαν Πακιστανικές φοιτητικές ταυτότητες, η κρίση μπορεί να έχει επρόβλεπτες συνέπειες... Θυμίζω οτι και η Ινδία και το Πακιστάν διαθέτουν πυρηνικά...

Και φυσικά, το απείρως πιο ηλίθιο συμβάν, που αλλού, στην Αμερική.... Άκου τώρα: άρχισαν οι εκπτώσεις και οι εξαθλιωμένοι, αλλά ευπειθείς καταναλωτές Αμερικάνοι, επιτέθηκαν στα εμπορικά για να προλάβουν τις καλές προσφορές... Μέσα στο ντου και τον πανικό, δυο άνθρωποι ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου, μια έγκυος απέβαλε και δυο white-trash αμερικάνοι αλληλοσκοτώθηκαν, καθώς έβγαλαν πιστόλια όταν οι γυναίκες τους άρχισαν να μαλώνουν για ένα παιχνίδι που ήταν σε προσφορά. Η πολιτική του καταναλωτισμού στο απόλυτό της... Buy or Die!!!!

The Signal...

2008-11-16T16:58:00.005+02:00

Έλα και εξαιρετική σπλατεριά έχω..!!! Πάρε κόσμε!!!
Με budget μόλις 50.000 δολλάρια και γύρισμα μέσα σε 13 μόλις ημέρες, οι (σχεδόν άγνωστοι) David Bruckner, Dan Bush και Jacob Gentry, έγραψαν και σκηνοθέτησαν ένα από τα καλύτερα horror films που έγιναν ποτέ!!! Η ταινία παρουσιάστηκε στο Sundance Film Festival όπου και αγοράστηκε από τη Magnolia Pictures για να διατεθεί στο ευρύ κοινό.
Οι παραπάνω αναφερθέντες κύριοι, λοιπόν, δημιούργησαν μια φανταστική πόλη, την Terminus, στην οποία ξαφνικά όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές (τηλεοράσεις, ηχοσυστήματα κ.α.) αρχίζουν να εκπέμπουν ένα περίεργο σήμα, που επηρεάζει τη σκέψη των ανθρώπων και τους μετατρέπει σε μανιακούς δολοφόνους. Κεντρικοί ήρωες είναι ένα περίεργο τριο ανθρώπων... Η Mya (Anessa Ramsey) και ο Lewis (AJ Bowen) είναι παντρεμένοι, αλλά ο γάμος τους δε φαίνεται να πηγαίνει καλά, καθώς η Mya απατά τον άντρα της με τον Ben (Justin Welborn). Εκεί ακριβώς ξεκινάει η ταινία, με τον Ben να προτείνει στη Mya να φύγουν από την πόλη και να πάνε κάπου μακριά. Αυτή, (αν και γουστάρει...) γυρίζει σπίτι της, όπου παρακολουθεί τον άντρα της να σκοτώνει ένα φίλο με του με ένα baseball bat...! Ενώ σε ολόκληρη την πολυκατοικία οι άνθρωποι σφάζονται μεταξύ τους, η Mya κρύβεται στο απέναντι διαμέρισμα και το επόμενο πρωι, αρχίζει την προσπάθεια για να φτάσει στο Terminal 13 του σταθμού των τραίνων, όπου ελπίζει ότι θα την περιμένει ο αγαπημένος της Ben...
Η ταινία είναι χωρισμένη σε 3 μέρη - ή "transmissions" - εκ των οποίων το κάθε ένα είναι σκηνοθετημένο από έναν μόνο από τους τρεις συντελεστές... Ο κάθε σκηνοθέτης δίνει στο κομμάτι που έχει αναλάβει το δικό του ύφος και έτσι έχουμε το πρώτο κομμάτι της ταινίας να επικεντρώνεται στον τρόμο, το δεύτερο να δίνει μια γερή δόση black comedy και το τρίτο να δίνει έμφαση στο love story κάτω από το πέπλο του μυστηρίου...
Για μια τόσο φτηνή και σύντομη παραγωγή η ταινία είναι εξαιρετική!!! Οι σκηνοθέτες δουλεύουν μαζί από το 1999 και φαίνεται οτι γουστάρουν αυτό που κάνουν, όπως το ίδιο φαίνεται και για τους ηθοποιούς. Τα horror films έχουν είτε φανατικούς οπαδούς είτε φανατικούς πολέμιους... Αν είστε στην πρώτη κατηγορία, το "The Signal" θα σας ενθουσιάσει..!!!

*λινκσάκια:
http://rapidshare.com/files/135199580/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part1.rar
http://rapidshare.com/files/135199697/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part2.rar
http://rapidshare.com/files/135199789/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part3.rar
http://rapidshare.com/files/135199788/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part4.rar
http://rapidshare.com/files/135199142/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part5.rar
http://rapidshare.com/files/135199147/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part6.rar
http://rapidshare.com/files/135199605/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part7.rar
http://rapidshare.com/files/135195760/The.Signal.LIMITED.DVDRip.XviD-DMT.part8.rar

Funny Games U.S.

2008-11-13T20:11:00.005+02:00

Η παράνοια η ίδια...!!! Ο Michael Hanecke - σκηνοθέτης των "Le Temps du Loup" και "La Pianiste" - μεταφέρει στην Αμερική την ταινία που είχε δημιουργήσει το 1997 στην Αυστρία. Remake με όλη την έννοια, καθ' ότι η ταινία είναι καρέ-καρέ ίδια, με την εξαίρεση των ηθοποιών. Και εδώ κάπου είναι που το πράγμα γίνεται ενδιαφέρον, αφού το ταλέντο ξεχειλίζει στο πρωταγωνιστικό καστ... Naomi Watts και Tim Roth από τη μια και οι "φρέσκοι" Michael Pitt και Brady Corbet από την άλλη, δημιουργούν μια απίστευτα εφιαλτική ατμόσφαιρα σε αυτή τη low-budget, ανεξάρτητη παραγωγή...
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή... Οι Watts και Roth είναι ένα πλούσιο ζευγάρι αστών, που μαζί με το μικρό τους γιο πηγαίνουν στο εξοχικό τους "by the lake"... Εκεί που αρχίζουν να εγκαθίστανται, εμφανίζονται στην πόρτα τους δυο νεαροί (Pitt και Corbet), οι οποίοι τους συστήνονται ως συγγενείς των γειτόνων τους και τους ζητάνε λίγα αυγά... Οι νεαροί είναι εξαιρετικά - εώς υπερβολικά - ευγενικοί και αφού κάθονται μπάστακες για αρκετή ώρα, αρχίζουν να ενοχλούν την οικοδέσποινα, η οποία τους ζητάει να φύγουν. Αυτοί αρνούνται - θιγμένοι και καλά - και όταν παρεμβαίνει ο pater familia στη διαμάχη, του σπάνε το πόδι με ένα μπαστούνι του γκολφ!! Συγκεντρώνουν την οικογένεια στο σαλόνι και βάζουν μαζί τους ένα στοίχημα: Οτι μέχρι την άλλη μέρα το πρωι, θα είναι νεκροί...!!!
Προσοχή!! Η ταινία δε βλέπεται καθόλου εύκολα... Οι σκηνοθετικές συνήθειες του Hanecke την κάνουν εξαιρετικά αργή, με μεγάλους μονόλογους και ακόμα πιο μεγάλες σιωπηρές σκηνές... Και αυτό που κάνει τη διαφορά μεταξύ της επιτυχίας και της αποτυχίας για αυτό το φιλμ είναι οι ερμηνείες. Οι παρανοϊκοί, baby-face δολοφόνοι μεταφέρουν την τρέλα τους με εξαιρετικό τρόπο, ενώ το αντρόγυνο και ο πιτσιρίκος (Devon Gearhart) δίνουν δραματικές ερμηνείες υψηλού επιπέδου.
Το Funny Games U.S. είναι η επανάληψη του πειράματος του Hanecke επί αμερικανικού εδάφους. Και ως πείραμα που είναι, χρήζει πολλών ερμηνειών και διαφορετικών απόψεων. Εγώ προσωπικά τη βρήκα πολύ καλή, ενώ άλλοι τη βρήκαν κουραστική... Τα συμπεράσματα δικά σας...!

*τα γνωστά λινκς:

netload.in/datei6a0a720f3d1bd6d24d4b525637819de8/Funny.
Games.U.S.2007.LiMiTED.DVDRip.XviD-NODLABS.part1.rar.htm

netload.in/datei7b09de72fb791495a5ac064e348d5b47/Funny.
Games.U.S.2007.LiMiTED.DVDRip.XviD-NODLABS.part2.rar.htm

netload.in/datei29d8d948d513e0c5f66b5b1654ece70e/Funny.
Games.U.S.2007.LiMiTED.DVDRip.XviD-NODLABS.part3.rar.htm

netload.in/datei67047ff21756a33eb94b1fd48bd5796c/Funny.
Games.U.S.2007.LiMiTED.DVDRip.XviD-NODLABS.part4.rar.htm

King Of California...

2008-11-07T00:34:00.005+02:00

Δε χρειάζονται και πολλά για να φτιάξεις μια από τις πιο φρέσκιες και όμορφες ταινίες των τελευταίων ετών... Έναν καταξιωμένο, σπουδαίο ηθοποιό σε μεγάλα κέφια, μια νεαρή και ταλαντούχα ηθοποιό έτοιμη να δείξει σε όλους τι μπορεί να κάνει και έναν σκηνοθέτη - σεναριογράφο που πιστεύει πραγματικά ότι η πρώτη του μεγάλη δουλειά στο χώρο, αξίζει...
Η ιστορία έχει ως εξής... Η Miranda (Evan Rachel Wood), ούτε 17 χρόνων, υποδέχεται τον πατέρα της Charlie (ένας απίστευτος Michael Douglas), μετά τον διετή εγκλεισμό του σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Αυτά τα 2 χρόνια η Miranda ζούσε μόνη της, παράτησε το σχολείο και έπιασε δουλειά στα τοπικά McDonald's, αποφεύγοντας με διάφορα τεχνάσματα να ανακαλύψει την κατάστασή της η Πρόνοια και να την δώσει σε ανάδοχη οικογένεια. Ο (άκρως εκκεντρικός) πατέρα της, αρχίζει να της κανει τη ζωή δύσκολη, της προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα και την οδηγεί σε ένα απίστευτο κυνήγι θησαυρού...!
Στα 63 του χρόνια, ο Michael Douglas, αναλαμβάνει ένα κωμικό ρόλο σε μια low-budget ταινία και καταφέρνει να δώσει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της ζωής του. Συνοδεύεται από την 20χρονη Evan Rachel Wood, στον πρώτο της μεγάλο ρόλο, η οποία δείχνει μεγάλες δυνατότητες για να εξελιχθεί σε μια άριστη ηθοποιό. Με ένα εκπληκτικό soundtrack αποτελούμενο από jazz κομμάτια και το υπέροχο Malambo No.1 της Yma Sumac, και τοποθετημένη στη Santa Clarita της California, η ταινία δίνει ρέστα όσον αφορά και την ευκολία με την οποία βλέπεται και το χιούμορ της και τη συγκίνηση την οποία προσφέρει στο θεατή...
Ο ανεξάρτητος κινηματογράφος στα καλύτερα του...!!

*λινκς ή αλλιώς links:
http://rapidshare.com/files/81862054/nedivx-koc.avi.001
http://rapidshare.com/files/81862095/nedivx-koc.avi.002
http://rapidshare.com/files/81862077/nedivx-koc.avi.003
http://rapidshare.com/files/81862099/nedivx-koc.avi.004
http://rapidshare.com/files/81862026/nedivx-koc.avi.005
http://rapidshare.com/files/81862075/nedivx-koc.avi.006
http://rapidshare.com/files/81862061/nedivx-koc.avi.007
http://rapidshare.com/files/81861638/nedivx-koc.avi.008

S.S.D.D. (Same Shit, Different Day)...

2008-11-06T23:37:00.006+02:00

Δηλαδή τώρα η ζωή μου έχει αλλάξει..; Περίεργο - δε νιώθω τίποτα το διαφορετικό... Μήπως γιατί δεν πανηγύρισα..; Μήπως γιατί δεν έγραψα διθυραμβικά άρθρα και comments υπέρ του Obama..; Αλλά μου είχαν πει ότι η ζωή μου θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς, ό,τι κι αν κάνω... Γαμώτο, έχουν περάσει ήδη δυο μέρες... Μήπως τελικά μου πούλησαν παπατζιλίκι....;
Αφήνοντας την ειρωνεία κατά μέρος, έχουν περάσει δυο μέρες από την θριαμβευτική εκλογική νίκη του Barack Obama. Όλος ο κόσμος βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει, παρασυρμένος από την καλύτερη διαφημιστική καμπάνια που έγινε ποτέ. Γιατί, κακά τα ψέμματα, ο Obama δεν είναι τίποτε άλλο από το πιο επιτυχημένο προϊόν παγκοσμίως.
Και εντάξει, καταλαβαίνω την ελπίδα των Αμερικανών πολιτών. Ειδικά αυτών που δεν είχαν ψηφίσει ποτέ, που δεν είχαν ιδέα για την πολιτική, των φτωχών, των μαύρων, των ανέργων. Μέσα από ένα σύστημα που τους γαμάει καθημερινά, εμφανίστηκε ξαφνικά ένας γοητευτικός νεαρός Μεσσίας, ο πρώτος με σκούρο δέρμα χρώματος, ένας τύπος με απίστευτο περπάτημα, θελκτική φωνή, που τους μιλούσε απλά και "ειλικρινά" (μην απορείτε, αυτά πουλούσε ο Obama). Α, ναι... Και ως αντίπαλο είχε άλλον έναν από τους κλασσικούς λευκούς, άχαρος, εμφανώς ψεύτης, που θύμιζε εμφανώς έναν από εκείνους τους γαιοκτήμονες του 18ου αιώνα που είχε στα χωράφια του εκατοντάδες μαύρους σκλάβους...
Η ελπίδα που δημιουργήθηκε, λοιπόν, στο μυαλό του μέσου Αμερικανού, είναι απόλυτα λογική. Στο κάτω-κάτω δεν τους λένε άδικα το πιο παραπληροφορημένο, αδαές και χειραγωγημένο έθνος στον πλανήτη... Το παράλογο της υπόθεσης είναι η τρέλα που έπιασε τους (υποτίθεται πιο σώφρονες...) Ευρωπαίους - Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και φυσικά Έλληνες - με τον συγκεκριμένο τυπάκο... Μυνήματα στο Facebook, πάρτυ υποστήριξης (άκουσον, άκουσον... οργανωμένα από φοιτητές!!!!) σε Αθήνα και Σαλονίκη, 80.000 άνθρωποι για να τον δουν στο Βερολίνο... Πανικός!!! Και παντού το ίδιο παραμύθι... Ο κόσμος θα αλλάξει, η Αμερική θα αλλάξει, δε θα 'χει πλέον 30 εκατομμύρια φτωχούς, η εξωτερική της πολιτική θα είναι ήπια, η οικονομία θα φτιάξει και άλλα τέτοια συναφή...
Προσέξτε με, δε λέω ότι προτιμούσα τον ακροδεξιό, θρησκόληπτο, ξερακιανό λευκό που είχε για αντίπαλο. Απλά δεν θεωρώ τον γοητευτικό ημι-noir (γιατί μιγάς είναι ο τύπος...) επόμενο Πλανητάρχη τίποτα το εξαιρετικό... Σας θυμίζω άλλωστε, ότι δεν έχει υπάρξει θητεία Αμερικανού Προέδρου από τον Β' Παγκόσμιο μέχρι σήμερα κατά την οποία να μην έχει βομβαρδιστεί κάποιο κομμάτι του πλανήτη ή να μην έχει οργανωθεί κάποιο πραξικόπημα κάπου στον πλανήτη απο τις Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες... Ψάξτε το... Το θέμα είναι όπως το εξέφρασε η "Ελληνοφρένεια": Διάλεξε το χρώμα δέρματος που θα έχει ο άνθρωπος που θα βομβαρδίσει γυναικόπαιδα αύριο...
Το μόνο καλό είναι ότι πλέον η Αμερική έχει πρόεδρο που τον λένε Hussein...!!!!

Mew-ing Away...

2008-10-26T10:19:00.007+02:00

Η "γνωριμία" μου με τους Mew έγινε εντελώς τυχαία όταν, ενώ ασκούσα το αγαπημένο άθλημα του Έλληνα, έπεσα πανω σε ένα τραγούδι τους σε κάποιο παρακμιακό τοπικό κανάλι της Σαλονίκης (που αμέσως μετά έβαλε Μακρόπουλο ή κάτι παρόμοιο...). Το κομμάτι λέγεται The Zookeeper's Boy και κατάφερε να μείνει κολλημένο στο playlist μου για καμιά βδομάδα (ίσως 2 - καλά, 2), σε συνεχή επανάληψη. Μου έκανε απίστευτη εντύπωση το πως μπορεί να μπλεχτεί η δυναμική της σύγχρονης rock ("στα ντραμς παίζουν δικασίδια, ρε φίλε", όπως λέγαμε και στα metal χρόνια μας) με απαλές - πολλές φορές παιδικές - μελωδίες και εκπληκτικές αρμονίες στα φωνητικά...

Ξεπέρασα κάποια στιγμή την έμφυτη βαρεμάρα μου, και έψαξα να βρω κι άλλο υλικό από τα παλικάρια, όπως και info για το ποιοί διάολο είναι... Οι Δανοί, λοιπόν, Mew δημιουργήθηκαν το 1995 κάπου βόρεια της Κοπενχάγης και απαρτίζονται από τους Jonas Bjerre (φωνή), Bo Madsen (κιθάρες) και Silas Utke Graae Jørgensen (drums), ενώ μέχρι και το 2006 στο μπάσο έπαιζε ο Johan Wolhert. Το πρώτο τους album βγήκε το 1997 με τον τίτλο "Triumph For A Man" και υποδείκνυε το λεπτό ηχητικό νήμα πάνω στο οποίο θα επέμειναν να ακροβατούν οι Mew σε όλη τους την, μέχρι στιγμής, πορεία. Indie αισθητική, με τα λεπτά φωνητικά του Bjerre και αρκετό θόρυβο στις κιθάρες, ακόμα κι αν αυτές βρίσκονται κάπου στο background. Η δεύτερή τους δουλειά, υπό τον τίτλο "The World Is Watching Me", τους καθιέρωσε σαν όνομα στη χώρα τους και τους έφερε ένα συμβόλαιο με τον Βρετανικό κλάδο της Epic/Sony.

Άρπαξαν τον παραγωγό Rich Costey (βλ. Rage Against The Machine, Audioslave) και έριξαν το τρίτο τους πόνημα, "Frengers", στην αγορά το Μάρτιο του 2003. Η επιτυχία του album τους έφερε να παίζουν support στην ευρωπαϊκή περιοδεία των REM. Για το 4ο (και καλύτερο, κατά τη γνώμη μου) album τους, επιστράτευσαν έναν άλλο διεθνούς φήμης παραγωγό, τον Michael Beinhorn (βλ. Korn, Marilyn Manson, Soundgarden) και άλλαξαν λίγο την pop αισθητική με πιο "συμφωνικά" στοιχεία, δημιουργώντας μια ηχητική πανδαισία, που παράλληλα φαντάζει απίστευτα προσιτή. Μπήκαν σε στούντιο του Manhattan το Μάη του τρέχοντος έτους και, με τον Rich Costey ξανά στις κονσόλες, ετοιμάζουν την καινούρια τους δουλειά.

Προσωπικά, για μένα οι Mew αποτελούν μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της ευρωπαϊκής indie-rock σκηνής και - αλοίμονο - ανυπομονώ να ακούσω τι έχουν σκαρφιστεί για μετά...

* επισκεφτείτε το επίσημο site τους (το οποίο αυτή την εποχή βρίκεται σε μια ιδιότυπη χειμερία νάρκη... Θα καταλάβετε...) και τα παρακάτω links (προς τέρψιν του κοινού):
http://lix.in/-278648
http://lix.in/-2a938a
http://rapidshare.com/files/5654116/Half_the_world_is_watching_me.zip.html
----------------
Now playing: Mew - Saviours Of Jazz Ballet (Fear Me,December)
via FoxyTunes

Γαβ - Γαβ στο ΠΑ.ΜΑΚ.

2008-09-26T23:14:00.003+03:00

Στα 2 χρόνια της περιπλάνησης μου στα ελληνικά πανεπιστήμια με συνάρπαζε πάντα να βλέπω τις φοιτητικές παρατάξεις εν δράσει, ιδιαίτερα σε εποχές εκλογών, καταλήψεων και εγγραφών... Δεν είχα δει ποτέ, όμως, τι γίνεται στο Πα. Μακ., και έτσι πήρα τα μπογαλάκια μου προχθές και πήγα να πιω καφέ εκεί με ένα φίλο...
Η εικόνα που αντίκρισα (για κάποιον που ασχολείται με τις παρατάξεις μόνο για να βριστεί ή να γελάσει μαζί τους) ήταν κάτι παραπάνω από μαγική... Ο απόλυτος πανικός, με χωριατο-αστές μανάδες να σέρνουν τους κανακάρηδές τους να γραφτούν στη ΔΑΠ, ενίοτε με καραφλούς εργάτες πατεράδες να σέρνουν τις κορούλες τους να γραφτούν στην ΠΚΣ, και με όσους πήγαν μόνοι τους να πολιορκούνται από φρέσκα κοριτσάκια με αισθησιακά χαμόγελα και πλατινέ μαλλί (αν είσαι αρσενικό) ή αρρενωπούς ΔΑΠίτες με πουκάμισα-μπλούζες σε αποχρώσεις του ροζ και του γαλάζιου και τρεις τόνους ζελέ στο μαλλί (αν είσαι θηλυκό)... Ακόμα και εμένα έπιασε μια ΔΑΠίτισα, δυο μέτρα μαντράχαλο με τζίβες, και την απομάκρυνα ευγενικά, αντιστεκόμενος στην παρόρμηση να τη λούσω με βρισιές από πάνω ως κάτω...!
Και κάπως έτσι, ο απώτερος σκοπός ύπαρξης του ελληνικού πανεπιστημίου, η δημιουργία μιας νέας ισχυρότερης γενιάς κομματόσκυλων, συνεχίζεται....

Είδαμε το φως το αληθινό....!!!

2008-09-24T16:36:00.003+03:00

Τι σχέση μπορεί να έχουν άπληστοι χρηματοβόροι παπάδες που κυκλοφρούν με ελικόπτερα, με την στρατιωτική χούντα του Παπαδόπουλου (και αργότερα του Ιωαννίδη) και το ρόλο της στα γεγονότα της Κύπρου το '74...;;;; Καμία απολύτως - εκτός κι αν το δει κανείς από την οπτική πλευρά της υποκριτικής ελληνικής κοινωνίας που ξανα-ανακαλύπτει τον τροχό κάθε φορά που τη βολεύει... Για να εξηγηθώ... Τον τελευταίο καιρό τα ελληνικά ΜΜΕ ξεθάβουν σκάνδαλα με το τσουβάλι. Από τις εδαφικές διεκδικήσεις της Ι.Μ. Βατοπεδίου και τις πολιτικές αυτών προεκτάσεις, μέχρι τις επιχειρηματικές βλέψεις Βουλγαράκη και το ασυμβίβαστο της γυνής του (αμίλητου, ακούνητου) στρατηγού Ρουσόπουλου... Εσχάτως (και όχι τελευταίως...), χθες δηλαδή, μπήκε στο χορό των "Μεγάλων Αποκαλύψεων" και ο "θέλω να γίνω Νικολούλη στη θέση της Νικολούλη, αλλά δε μου βγαίνει και το γυρίζω στους εξωγήινους, αλλά όυτε αυτό μου βγαίνει και είπα να το παίξω δημοσιογράφος" κ. Χαρδαβ(δ)έλλας. Και μας εσυντάραξε με την αποκάλυψη ότι για τη διχοτόμηση της Κύπρου ευθύνονται οι συνταγματάρχες της χούντας...!!!! Σώπα, μεγάλε...!!!! Αλλά ας πάρουμε τον στρουθοκαμηλισμό της ωραίας μας κοινωνίας απο την αρχή.....

God Needs Your Money...!!!!!
Πέφτει από τα σύννεφα, λοιπόν, όλος ο κόσμος επειδή ξαφνικά μάθαμε ότι οι μονές λειτουργούν σαν ιδιότυπα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι παπάδες σαν real estate agents... Βέβαια δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει δει τον θεαματικό στόλο με λιμουζίνες που έχει υπό την κατοχή του, όχι μόνο ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος, αλλά και ο κάθε ψωρο-Μητροπολίτης... Αυτό που λέμε, "πάει η Μερτσέντα σύννεφο...". Δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει δει (έστω και από την τηλεόραση βρε αδερφέ) τους σεβάσμιους αγιορείτες να κατεβαίνουν από τα (όχι και τόσο σεβάσμια) ελικόπτερά τους... Η χρήση από τις μονές εγγράφων Βυζαντινών και Οθωμανών αυτοκρατόρων για τις εδαφικές τους διεκδικήσεις είναι κοινό μυστικό από τα τέλη του 1800... Δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει υπ'όψη του τα αμύθητα πλούτη της Ελλαδικής Εκκλησίας και το γεγονός ότι η ίδια έχει υπό την ιδιοκτησία της τη μισή Ελλάδα... Και φυσικά, το συγκεκριμένο σκηνικό με τη διεκδίκηση από την Ι.Μ. Βατοπεδίου της λίμνης Βιστωνίδας είναι γνωστό στους κατοίκους της Θράκης εδώ και μια δεκαετία.. Αλλά όλως περιέργως, όλοι εκπλήσσονται, δεν το φαντάζονταν ρε παιδί μου, πως το λένε... Μα είναι δυνατόν οι εκπρόσωποι του Θεού να δρουν σαν κοινοί κατσικοκλέφτες...;;;;!!! Ε ρε, ξύλο που μας χρειάζεται.....

Οι πολιτικοί είναι τίμιοι....
Ο υπουργός Επικρατείας αγοράζει ένα σπίτι την ημέρα και χρησιμοποιεί σαν φερέφωνό του τη σύζυγό του που τυχαίνει να είναι μεγαλοδημοσιογράφος.... Ο υπουργός Ναυτιλίας δρα σαν μεγαλοεπιχειρηματίας, δημιουργώντας off-shore εταιρίες μέσω των οποίων κλείνει και συμφωνίες με το δημόσιο... Ο (άτυπος και άμισθος... χεχε, καλό!!!) σύμβουλος του Πρωθυπουργού καταδικάζεται για περίθαλψη εγκληματιών και σχέσεις με εμπόρους ναρκωτικών... Ο πρώην υπουργός Αιγαίου πουλούσε προστασία σε μεγαλοεφοπλιστές... Αίσχος, ντροπή και όνειδος... Πρωτάκουστα πράγματα... Δεν τα έχουμε ξαναδεί... Όχι, στη χώρα αυτή (που γέννησε τη δημοκρατία και λοιπές τέτοιες μαλακίες) οι πολιτικοί είναι τίμιοι και δεν έχουν κλέψει ούτε δραχμή... "Κανείς δεν πλούτισε από την πολιτική"!!!! Ρε, δε γαμιόμαστε λέω γω...

Ζήτω η Πατρίς....
Ο δακρύβρεχτος κ. Χαρδαβ(δ)έλλας μας αποκάλυψε χθες βράδυ το "Φάκελο της Κύπρου". Και μας είπε πράγματα που ούτε ξέραμε ούτε τα είχαμε φανταστεί ποτέ... Ότι δηλαδή οι συνταγματάρχες φταίνε που διχοτομήθηκε η Κύπρος, ότι προκάλεσαν την ανατροπή του Μακάριου, ότι μπορούσαν να αποτρέψουν την Τούρκικη εισβολή και δεν το έκαναν... Πρωτάκουστα πράγματα, τα οποία όπως ήταν φυσικό μας έριξαν (για άλλη μια φορά) από τα σύννεφα.. Βέβαια, δε μας είπε ο κ. Χαρδαβ(δ)έλλας για τις σχέσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή και άλλων εξεχόντων πολιτικών της χώρας με το στρατιωτικό καθεστώς, για τις διαταγές που έπαιρνε η χούντα από τη CIA και τις μεταβίβαζε στον Γεώργιο Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β του, διαταγές για να ξεκινήσει την εθνοκάθαρση των "Τουρκοκύπριων" και άλλα πολλά και καλά... Και αυτά δεν τα γνωρίζουμε και αν ποτέ τα μάθουμε θα πέσουμε και πάλι από τα σύννεφα....

Κάπου-κάπου η υποκρισία αυτής της κοινωνίας καταντάει κουραστική...

Bobby Gaylor - Suicide

2008-08-26T02:35:00.004+03:00

Animals don't have a choice.
If they're not happy with their place in the world... too bad.
They have to live the life they've been given.
Humans, on the other hand, don't have to.
We have a choice.
If you don't like your place in the world, you can get off anytime you want.
Suicide... That's right....
You don't like the way your life's going,
you don't like the way you are in the world,
anything around you, you can check out anytime you like.
Animals aren't allowed that thought
and believe me, if they were, they would use it.
There'd be a lot of dogs and cats, owned by assholes
that live in high-rises, diving out the windows.
Zebras... if they even had remotely that thought
would take a look at themselves and go, 'What the FUCK...!'
Black & white in a green & brown world... now this blows...
I'm just gonna jump in the river....
I don't have a thumb to work a gun or hold a knife
or even open up a jar of pills.
I'm just gonna dive into the next lion's mouth.
Why even bother?'
Now, monkeys have the opposable thumb
so they could kinda do it the exact same way we do.
Now, there's a bunch of people that say,
'Oh, it's against the law'.
Well, it's only against the law if you do a crappy job and get caught.
Other people say, 'Oh, we should save them'.
Yeah, well you know what?
Not everybody wants to be saved.
Not everybody should be saved.
And who are we to force our will upon them?
I mean, isn't that one of the joys about being a human?
Freedom of choice?
Now, it's not all bad.
Now, I'm not saying 'Kill yourself'.
But if you're gonna be an idiot and do it anyway,
it's no sweat off of my back.
There's a lot of good that could come from it.
A little bit of bad thrown in.

Some of the things:
A job will open...
An apartment will become available...
There'll be more air for me...
They say there's two girls for every guy - if you're a man, there'll be four chicks for me...
There'll be more Ketel One vodka for me...
There'll be one less idiot in line at the bank who gets up to the window without their fucking slips filled out...
I won't ever have to go to the store to buy my favorite Salt & Vinegar Chips
and have the clerk point at you and say, 'They bought the last bag'....
You won't help change the McDonald's sign to a Hundred Billion Served...
You'll never get AIDS...
You won't have to worry about calories ever...
No more, 'Hey, does this make me look fat?'...
There'll be one less polluting human...
You won't have to recycle... There'll be one less car on the road...
There'll be more Ring Dings for me...
Fifty or so chickens' lives will be spared...
Your fingers won't ever get red from eating pistachios...
You won't be forced to visit your Grandparents on Sundays anymore...
No more church...
You'll be saying, 'Hey, World - Kiss My Ass!'...
No more wet dreams about Supermodels...
No more Barry Manilow... Not for a few years anyway...
Wondering 'Am I a loser?' will be a thing of the past...
Say good-bye to crappy Xmas presents from Aunts and Uncles...
You won't have to suffer through a Motley Crue reunion...
FUCK flossing and brushing...
You'll never lose sleep over a pregnancy scare...
Adios, Acne...
Worrying whether you fit in or not won't be on your brain...
See ya later, homework...
You'll never have to sit through another movie brought to you by the creators of South Park...
School's out forever....
No more paying bills...
You won't have to do chores...

You won't be able to run over toads with the lawnmower though...
You'll also miss McDonald's French Fries...
Bugs Bunny...
The amazing electrifying feeling that surges through your body when you kiss someone for the first time...
You won't be able to watch the letterbox director's cut of Jaws...
Candy...
Living above ground...
Pudding crust...
You'll miss the rush of getting your first apartment...
Getting to the point in your life where you can tell your parents to
'FUCK Off! I gotta make my own mistakes, you did'...
You'll miss sex - you'll miss thinking about it, looking for it, sex by yourself, sex with a partner, sex with multiple partners...
No more summer nights that seem to go on forever... Roller coasters....
Naming your kid the name you always wanted...
Making a difference in the world...
You'll miss the experience and pleasure of Hallucinogenics...
Watching your neighbor's wife change clothes with her blinds open...
A lifetime of masturbating...
Watching your favorite team sweep the series...
Music, you will definitely miss music...
Trying to sneak into your house drunk - three hours past your curfew...
You'll miss the blaze and glory of the 4th of July fireworks...
The taste of Captain Crunch...
If you're a boy, you'll miss the feeling the first time you reach up a girl's shirt...
If you're a girl, the feeling the first time you reach down a boy's pants...
You'll miss your favorite coat...
Waffles with whipped cream and strawberries...
Beating your friends at video games...
You won't be around to see what shape and color the new marshmallow in Lucky Charms will be...
You'll miss the feeling you get when reminiscing about your first love - thirty years after the fact...
The joy of giving and receiving at Christmas...
Skinny dipping...
Getting stoned, reading Green Eggs & Ham, and eating like a horse that got loose in the grain bin...
Flying cars...

Hey, you were born, finish what was started!

Thoughts on a beautiful moment...

2008-07-17T01:06:00.004+03:00

Τελικά ο Άνθρωπος είναι ένα εντελώς αψυχολόγητο ον... Από τα ψηλά στα χαμηλά σε κλάσματα δευτερολέπτου. Βρίσκεσαι καθισμένος στο μπαλκόνι του σπιτιού σου, αγναντεύοντας τα αυτοκίνητα να περνούν στην εθνική λίγο πιο πέρα, γελώντας με τη βιασύνη τους και μόνο - και έχεις ό,τι χρειάζεσαι κι ας μην έχεις τίποτα απ' όσα ποθείς πιο πολύ στον κόσμο. Λίγη καλή μουσική*, μια παγωμένη μπύρα ή ένας ωραίος καφές και ίσως λίγη καλή παρέα... Και ξάφνου, ένα κομμάτι που μπήκε τυχαία στο playlist, σου σμπρώχνει από το μάτι ένα δάκρυ που δεν ήξερες οτι υπάρχει. Κυλάει στο μάγουλό σου χαράζοντας το δέρμα - πιο κοφτερό από μαχαίρι... Ή πάλι μπορεί να είναι ένα δάκρυ γλυκό - από αυτά που σε χαϊδεύουν απαλά καθώς κυλάνε και όταν φτάνουν στα χείλη σου δεν έχουν ίχνος από εκείνη την καταθλιπτική αλμύρα...

Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που σου προσφέρεται απλόχερα η απόλυτη γαλήνη και εσύ τη ρουφάς με όλη σου την ψυχή (σαν μια γεμάτη τζούρα από ένα "σωστό" τσιγάρο), αφήνεσαι να σε παρασύρει σε δρόμους βαθιά μέσα σου, πλακόστρωτα σοκάκια που βλέπουν στις πίσω αυλές παλιών αρχοντικών - ή τουλάχιστον εγώ έτσι τα φαντάζομαι...! Όταν, για παράδειγμα, μετά από εξαντλητική ανάβαση σε απόκρημνα μονοπάτια, βρίσκεσαι ξαφνικά μέσα στα νερά μιας πανέμορφης βάθρας, κάτω από τη σκια που φτιάχνουν τα δέντρα και οι βράχοι, και αφού βουτήξεις στο παγωμένο και πεντακάθαρο ύδωρ, ξαπλώνεις σε μια πέτρα και αφήνεις τη φυσική μουσική να σε γαληνέψει... Ή όταν περπατάς στο απόλυτο σκοτάδι, με την πλησιέστερη πηγή φωτός χιλιόμετρα μακριά, και πιάνεται ο λαιμός σου να κοιτάς τα χιλιάδες αστέρια που σε καλούν από ψηλά, ανακαλύπτοντας συνέχεια περισσότερα - βλέπεις μερικά να πέφτουν και κάνεις τη μια και μοναδική ευχή (που ξέρεις ότι αυτή τη στιγμή θα σε ολοκληρώσει), παρ' όλο που δεν πιστεύεις σε αυτές τις αηδίες (αλλά, αν δεν πιάσει τώρα, δε θα πιάσει ποτέ)...

Τελικά ο πόνος της καρδιάς δημιουργεί απίστευτη ομορφιά - μάλλον κάτι ήξερε ο Αγγελάκας... Ποιός καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη..;

*βασικά τον καθένα τον συντροφεύει η δική του μουσική, αλλά εγώ ένα playlist θα το προτείνω:
Dredg - Bug Eyes
Angra - Make Believe
Queensryche - Silent Lucidity
Παύλος Παυλίδης - Ο Κηπουρός
Audioslave - Doesn't Remind Me
Deadsoul Tribe - Time
Smiths - Bigmouth Strikes Again
Robbie Williams - Me & My Monkey
REM - The One I Love
Muse - Muscle Museum
Citizen Cope - Let The Drummer Beat
The Mars Volta - Roulette Dares (This Is The Haunt)
Deep Purple - Hush
Ska-p - Mestizaje
David Bowie - The Man Who Sold The World

ξέρω, είναι αχταρμάς, αλλά...

R.I.P George Carlin...

2008-06-24T21:40:00.005+03:00

Γεννηθείς στις 12 Μαΐου 1937 στη Νέα Υόρκη και πιθανότατα ο καλύτερος stand-up comedian που άρπαξε ποτέ ένα μικρόφωνο και ανέβηκε στη σκηνή. Αυτά τα στοιχεία πιθανόν θα ήταν αρκετά για τον άνθρωπο που μόλις την περασμένη Κυριακή άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Καλιφόρνια... Επειδή όμως είμαστε στην Ελλάδα, όπου υπάρχει αστείρευτο το ταλέντο να αγνοούμε τα πραγματικά σπουδαία πράγματα και τους πραγματικά σπουδαίους ανθρώπους, λίγη παραπάνω γνώση δε θα έκανε κακό...

Πιο γνωστός για την πολιτική του σάτιρα και το μαύρο του χιούμορ, ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του '60, κάνοντας ένα σόου πρωτοποριακό για την εποχή και άκρως προκλητικό για την ηθική και τη νοητική ικανότητα του μέσου αμερικανού, θίγοντας και αναδομώντας με το χιούμορ θέματα όπως η θρησκεία, η πολιτική, η ευπρέπεια της γλώσσας... Ειδικά για το τελευταίο θέμα είχε δημιουργήσει την πασίγνωστη "ρουτίνα", "Seven Words You Can Never Say on Television", η οποία περιείχε τη φράση "Shit, Piss, Fuck, Cunt, Cocksucker, Motherfucker, Tits..!!!" και η οποία οδήγησε στη σύλληψή του στις 21 Ιουλίου 1972 με την κατηγορία της παραβίασης νόμων περί ευπρέπειας(!!!)...

Αν και πρωτοδίκως αθωώθηκε, ένα χρόνο αργότερα, το αμερικάνικο ΕΣΡ (Federal Communications Commission, FCC) βασισμένο σε μία και μοναδική καταγγελία από όλη τη Νέα Υόρκη, ξεκίνησε δικαστικό αγώνα κατά της ιδιοκτήτριας εταιρίας ενός σταθμού που αναπαρήγαγε το συγκεκριμένο κομματι του προγράμματος του Carlin, της Pacifica Foundation. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου εκείνου έδινε το δικαίωμα στο FCC να ελέγχει και να απαγορεύει τη μετάδοση οποιουδήποτε προγράμματος θεωρούσε ότι "θα έκανε κακό στον ψυχισμό των νέων", ξεκινώντας μια από τις μεγαλύτερες περιπτώσεις λογοκρισίας των Μέσων παγκοσμίως.

Ο ίδιος ο George Carlin, δεν υπέκυψε στις βουλές του FCC, συνεχίζοντας την άσεμνη κωμωδία του. Ήταν ο πρώτος παρουσιαστής της εκπομπής του NBC "Saturday Night Live" το 1975, ενώ επέστρεψε στην τηλεόραση το 1981, στο ΗΒΟ πλέον, με το "Carlin at Carnegie TV Special". Παρατηρήστε τη στροφή του στο ΗΒΟ, ένα καλωδιακό (και όχι ελεύθερο - άρα όχι ελεγχόμενο από το FCC) κανάλι. Συμμετείχε σε διάφορες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο θεμάτων τα οποία πολλές φορές έντυνε με μηδενιστικό και ειρωνικά μισάνθρωπο προσωπείο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από το σόου του, Life Is Worth Losing: "I look at it this way... For centuries now, man has done everything he can to destroy, defile, and interfere with nature: clear-cutting forests, strip-mining mountains, poisoning the atmosphere, over-fishing the oceans, polluting the rivers and lakes, destroying wetlands and aquifers... so when nature strikes back, and smacks him on the head and kicks him in the nuts, I enjoy that. I have absolutely no sympathy for human beings whatsoever. None. And no matter what kind of problem humans are facing, whether it's natural or man-made, I always hope it gets worse."

Τιμήθηκε με το βραβείο προσφοράς στα Αμερικάνικα Βραβεία Κωμωδίας το 2001, και 4 μέρες πριν το θάνατό του, το Kennedy Center for the Performing Arts, ανακοίνωσε ότι το Νοέμβρη του 2008 θα τον τιμούσε με το Mark Twain Prize for American Humor.

Ο George Carlin πήρε τη σάτιρα από το χέρι και την οδήγησε σε μέρη που σπανίως είχε πάει στο παρελθόν και σπανίως φτάνει, ακόμα και στις μέρες μας. Σκεφτείτε όλη αυτή την άκρως βλακώδη συζήτηση περί των ορίων της σάτιρας που ξεκίνησαν στη χώρα μας τα γελοία αυτά πλάσματα που ονομάζονται Τατιάνα Στεφανίδου και Άννα Δρούζα, με αφορμή τις εκπομπές του Λάκη Λαζόπουλου. Και τώρα πηγαίντε στο YouTube, και αποτίστε ένα φόρο τιμής, κάντε ένα 2ωρο αφιέρωμα βλέποντας stand-up comedy από τον George Carlin - και σκεφτείτε πόσα ωραία θα είχε να πει σε αυτούς που δε βλέπουν πέρα από τον προσωπικό τους εγωισμό, σε αυτούς που προσπαθούν να ποινικοποιήσουν ακόμα και το γέλιο, που βάζουν μόνο την εγκεκριμένη από αυτούς κωμωδία σε βαζάκια για μαζική πώληση και κατανάλωση...

RIP

* δείτε την επίσημη ιστοσελίδα του

However high, however low, it's music for me...

2008-06-22T18:27:00.006+03:00

Για όσους δεν το πήραν χαμπάρι, χθες ήταν η "Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής"... Σε διάφορες πόλεις (κυρίως) της Ευρώπης διοργανώθηκαν δωρεάν συναυλίες προς τέρψιν του κοινού. Η αντίθεσή μου με τις "Παγκόσμιες Ημέρες" είναι καθολική... Παγκόσμια ημέρα της μητέρας, του παιδιού, της γυναίκας, του έρωτα, της μαριχουάνας, κατά του ρατσισμού κ.α. Όταν όμως αφορά κάτι που είναι ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου, με πιάνουν τα νεύρα μου.

Η μουσική είναι ούτως ή άλλως ένα φαινόμενο παγκόσμιο. Σε αντίθεση με την ποίηση ή τη λογοτεχνία, η μουσική είναι κατανοητή το ίδιο σε όλο τον κόσμο. Το ζήτημα με τις παγκόσμιες ημέρες είναι το εξής: δεν είναι δυνατόν να θυμόμαστε να γιορτάσουμε, να απολαύσουμε, να σεβαστούμε κάτι, μονάχα μια φορά το χρόνο, τη φορά εκείνη που μας λένε να το κάνουμε. Και σκεφτείτε ποιοί μας το λένε... Οι τοπικές αρχές, με τη συνεργασία των ΜΜΕ και των δισκογραφικών, αυτών δηλαδή που έχουν κάνει τη μουσική υποχείριο τους, αυτών που δεν δίνουν τη δυνατότητα σε νέους ανθρώπους να δείξουν το ταλέντο τους και να αναπτύξουν τις ιδέες τους, εκτός κι αν είναι να βγάλουν φράγκα. Θυμηθήκαμε να κάνουμε δωρεάν συναυλίες, να ακούσει μουσική το πόπολο...!!! Και από την άλλη τα cd συνεχίζουν να έχουν ένα 20άρικο το καθένα - και η Ε.Ε., υπό την πίεση των δισκογραφικών, προσπαθεί να περάσει νομοθεσίες για τη δίωξη των ατόμων που κατεβάζουν δωρεάν μουσική από το internet...

Η επανάσταση που ξεκίνησε κάποτε με το Napster και έφτασε σήμερα στο LimeWire, το SoulSeek και τα torrents είναι αναγκαίο να συνεχιστεί... Γιατί τη μουσική δεν την σκοτώνει η πειρατεία - τη σκοτώνουν οι Εταιρίες και οι Σπόνσορες...

Richard Cheese & Lounge Against The Machine...

2008-06-19T16:22:00.006+03:00

Ναι, ξέρω... Είναι πάρα πολύ ωραίο να ανακαλύπτεις νέα συγκροτήματα, που παίζουν τη "νέα, βελτιωμένη, v2.2" μουσική του 21ου αιώνα. Είναι όμως εξίσου ωραίο όταν εκεί που κατεβάζεις αβέρτα μουσική (χωρίς να έχεις ιδέα τι ακριβώς θα βρεις...) να ακούς ξαφνικά στο music player σου μια απίστευτη jazz διασκευή του "Smells Like Teen Spirit"... Κοιτάς να δεις τι εστί αυτό που μόλις πέρασε μέσα από τα τύμπανά σου και διαβάζεις "Richard Cheese & Lounge Against The Machine"...

Οι κύριοι αυτοί είναι μια L.A. based μπάντα και δουλειά τους είναι να διασκευάζουν πασίγνωστα rock & rap κομμάτια, αποδομώντας τα εντελώς και δινοντάς τους ένα υπέροχο lounge ύφος. Σκεφτείτε πως θα ήταν σε jazz τα "Welcome to the Jungle", "Come Out and Play", "Creep", "Last Resort", "She Hates Me", "Down With the Sickness"...!!! Και αυτά είναι μόνο λίγα από τα κομμάτια που περιέχονται στα συνολικά 7 albums που έχουν εκδοθεί...!!!

Το όνομα Richard Cheese, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα των μελών του συγκροτήματος (Bobby Ricotta, Frank Feta, Buddy Gouda, Gordon Brie!!!!), είναι εμφανέστατα ψευδώνυμα που, όλως περιέργως, αναφέρονται σε διάφορα τυριά... Πάντως, ειλικρινά, δοκιμάστε να τους ψάξετε... Αν σας αρέσουν οι διασκευές ή/και η jazz, θα τους λατρέψετε...!!!

*official website: http://www.richardcheese.com/

**ναι, ξέρω, χάθηκα... Αλλά τι να κάνω...;;; Το συγγραφικό είναι θέμα όρεξης και επιθυμίας...

Love is the triumph of imagination over intelligence (only sometimes it doesn't triumph...)

2008-05-04T04:19:00.002+03:00

Ίσως να μην είναι δυνατόν να καταλάβει κανείς αυτά που θα πω - αλλά αυτό δεν έχει σημασία...

Είναι πραγματικά σπουδαίο το πως αντιδράει κανείς απέναντι σε άτομα που αγαπάει, όταν φέρονται με ειλικρίνεια. Σήμερα έζησα το πως μια συζήτηση που πονάει - έντονα... - μπόρει να μπει στο χρυσό εκείνο σεντούκι της μνήμης που γράφει "Most Wonderful Moments"... Και δε μιλάω για τη λύτρωση που υποτίθεται οτι μπορεί να προσφέρει μια τέτοια συζήτηση. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο - η λύτρωση σε τέτοιες περιπτώσεις φτάνει παρέα με τη λύτρωση την τελική. Μιλάω για τη σημασία και τη δύναμη της αγάπης. Αυτής που σου αφήνει αυτή τη γλυκόστυφη γεύση στο στόμα όταν την ομολογείς. Αυτής που ξέρεις ότι θα τη δείξεις και θα την αποδείξεις σε κάθε περίπτωση. Αυτής που ακόμα κι όταν είναι παράλογη ή ανεκπλήρωτη, ξέρεις ότι θα είναι το ίδιο έντονη και δυνατή, μέχρι να ολοκληρώσει τον κύκλο της και να πεθάνει όπως (αργά ή γρήγορα) το κάθε τι... Αυτής.

*Ν. σ'ευχαριστώ που αποδέχεσαι την αγάπη μου και που τη νιώθεις κι εσύ για 'μένα, έστω και με άλλο ύφος και τρόπο. Σ'ευχαριστώ για απόψε. Κάπου κοντά σου θα είμαι πάντα

Ελεγεία για μια ημέρα με νόημα...

2008-05-01T02:06:00.006+03:00

Κάπου σε κάποια χώρα, κάποτε...
Όχι, όχι...
Όχι "κάπου" ούτε "κάποτε"...
Σικάγο, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, 1886, 1η Μαΐου....

Οι δρόμοι γεμάτοι από κόσμο. Κόσμο φτωχό, κόσμο ταλαιπωρημένο. Εργάτες.
Άνθρωποι που διεκδικούν ανθρωπιά - για τον εαυτό τους, τις οικογένειές τους...
Το (ανήκουστο για τότε) οχτάωρο, γίνεται σύνθημα, "θέλω", χιλιάδων ανθρώπων που μέχρι τότε είχαν μάθει να δουλεύουν για όσο καπνίσει σ'αυτόν που κρατούσε τα γκέμια. Η απεργία πονάει - κάποιους.
Η αστυνομία βαδίζει προς το πλήθος (σαν να τους βλέπω μπροστά μου... όχι τόσο τρομακτικοί όσο οι σημερινοί μπάτσοι, αλλά...). Το πλήθος επιτίθεται απέναντι σε αυτούς που εκτελούν (όχι μόνο) διαταγές - σε αυτούς που προστατεύουν την εκμετάλλευση, την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο. Πέφτει η πρώτη αυτοσχέδια βόμβα. Πανικός, Σφαγή, Μακελειό.
7 αστυνομικοί νεκροί. Οι νεκροί εργάτες δεν καταμετρήθηκαν, δεν ανακοινώθηκαν ποτέ. Επισήμως, δεν υπάρχουν....

Τη μνήμη αυτών - αυτών που δεν υπάρχουν - υποτίθεται πως σήμερα (1η Μαΐου, ημέρα αρχαίας παγανιστικής εορτής) τιμούμε. Υποτίθεται πως την τιμούμε ακολουθώντας το παράδειγμά τους, διεκδικώντας τη ζωή μας και την ελευθερία μας, από ένα σύστημα που ούτε την πρώτη μας δίνει, ούτε τη δεύτερη...
Αμ πώς...!!!
Η απεργία έγινε αργία. Έγινε αργία από το κράτος (με κεφαλαίο, ίσως, κάπα). Το ίδιο Κράτος που εις τους αιώνας των αιώνων (αμήν...), χρησιμοποιούσε και θα χρησιμοποιεί, πάνω ή κάτω τις ίδιες δυνάμεις κρούσης, τάξης και ασφάλειας, για να καταστέλλει, να ατιμώνει, να αποβλακώνει - στο κάτω-κάτω να σκοτώνει (ΝΑΙ, το Κράτος σκοτώνει) - όποιον θα μπορούσε να διεκδικήσει πίσω τη ζωή του...
Και εν τέλει η αργία έγινε κοροϊδία...
Έγινε αφορμή για φαγοπότι, αφορμή για άραγμα...
Δε γαμείς, δέκα μαλάκες βγαίνουν και στους δρόμους...
Καληνύχτα κόσμε. Δε σου αξίζουν ούτε οι νεκροί σου.

*αν έγινα υπερβολικά πολιτικός, συγχωρήστε με. Ή μη με συγχωρείτε. Κάτι ήθελα να πω, να θυμίσω. Το είπα, το θύμισα. Όποιος άκουσε και όποιος θυμήθηκε...

Όταν η Ανατολ. Ευρώπη rockάρει....(tribute to Gogol Bordello)

2008-04-28T01:30:00.010+03:00

Το όνομα τους πιθανώς άγνωστο στους περισσότερους... Οι Gogol Bordello έρχονται το καλοκαίρι για να μας δείξουν τι θα πει πραγματική διασκέδαση...

Φανταστείτε τους balkan-gypsy ρυθμούς του Goran Bregovic να μπλέκονται με τους Sex Pistols και τους Dead Kennedys...!!! Αν δημιουργείται μια ιδέα στο μυαλό σας, η ιδέα αυτή είναι οι Gogol Bordello... Σκληρές κιθάρες, εκκωφαντικά drums, βιολιά, κλαρίνα, ακορντεόν, punk ρυθμοί, gypsy μελωδίες...!!! Το gypsy-punk είναι εδώ και μας προσκαλεί σε ατέλειωτους χορούς, χτύπημα και τραγούδι!!!!!

Ξεκίνησαν από τη Νέα Υόρκη ως "Hutz and the Bela Bartoks", από το επώνυμο του frontman και τραγουδιστή τους Eugene Hutz και τον Bela Bartok, σημαντικότερο ίσως Ούγγρο συνθέτη του 20ού αιώνα. Πολύ γρήγορα άλλαξαν το όνομα τους σε Gogol Bordello από τον Ουκρανό συγγραφέα του 19ου αιώνα Nikolai Gogol, που εισήγαγε "λαθραία" την ουκρανική κουλτούρα στη ρώσικη φιλολογία. Με όλα σχεδόν τα μέλη τους να είναι μετανάστες από την Ανατολ. Ευρώπη (Ρωσία, Ουκρανία, Ρουμανία), αλλά και με την προσθήκη ενός Αιθίοπα, ενός Ισραηλινού, μιας Κινεζο-Σκωτσέζας(!!!έλεος!!!), δύο Αμερικανών και ενός τύπου από το Εκουαδόρ (ε, δεν ξέρω πως είναι αυτό, τι να κάνω...;;!!!! ωχ...), η πολυμελής αυτή μπάντα έχει - από το 1999 που βγήκε το πρώτο τους άλμπουμ "Voi-la Intruder" - 4 άλμπουμ στο ενεργητικό της και περιοδεύει ασταμάτητα σε Ευρώπη και Αμερική παίζοντας κυρίως σε μικρές, εναλλακτικές και πανκ σκηνές.

Έρχονται στην Ελλάδα στο Fly Beyond Festival που θα λάβει χώρα στις 15 και 16 Ιουλίου (μάλλον) στο γήπεδο Καραϊσκάκη... Φέρνουν μαζί τους ένα ξέφρενο πανηγύρι από τα λίγα (όσοι έχουν δει ζωντανά Bregovic καταλαβαίνουν τι λέω), που δε σ'αφήνει να ησυχάσεις ούτε στιγμή... Η μαγεία της τσιγγάνικης μουσικής παρέα με τη δύναμη και την ωμότητα της πανκ, δημιουργούν μια απαράμιλλη μίξη ήχων που θα μείνει αξέχαστη σε όσους κάνουν τον κόπο να κατέβουν στη συναυλία. Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι εκεί για να μεταφέρω εικόνες σε όσους δε θα μπορέσουν...

Προτεινόμενα ακουστικά δείγματα:

Wonderlust King
Start Wearing Purple
Bulla Bulla
Shy Kind Of Guy
Think Locally, Fuck Globally

*για περισσότερα info: http://www.gogolbordello.com/

Ταξίδια, γνωριμίες, φιλίες... (tribute to Athens' EYP)

2008-04-27T23:22:00.005+03:00

Μισώ την Αθήνα όσο κανένας άλλος... Πνίγομαι από την ατμόσφαιρα, ζαλίζομαι από την κίνηση, δεν την αντέχω, δεν την μπορώ.... (πολλή γκρίνια έπεσε...) Έλα όμως που μια παρέα παιδιά με έκανε να μη θέλω να φύγω...

Ερώτηση: Πότε μια εμπειρία γίνεται αξέχαστη...;;;;;
Απάντηση: Πρώτον, όταν το καταραμένο τραίνο του ΟΣΕ μετατρέπεται σε "magic train" με τα γέλια και τα τραγούδια του dimhap και της Μάγδας, τα αστεία του Δημήτρη και του Duke, την best παρέα του Κώστα (και την προσθήκη της - άσχετης στη συγκεκριμένη παρέα, αλλά πάντα γλυκιάς και αστείας - Σίας)... Όταν σε υποδέχεται ο Alex, με το πιο hippie στυλ που έχεις δει ποτέ, προσφέροντας σου υπέροχα μωβ λουλούδια (δεν έχω ιδέα τι λουλούδια ήταν)... Όταν συνειδητοποιείς τι ακριβώς εννοεί ο Μπινές όταν σου λέει "θα σε φιλοξενήσω". Δηλαδή, άπειρο whisky, άπειρος χώρος, άπειρη ελευθερία, άπειρο γέλιο... Θες δε θες κάνεις κατάχρηση της φιλοξενίας του και νιώθεις γαϊδούρι... Όταν καταλαβαίνεις ότι η δουλειά που ήταν να κάνεις είναι διπλά δύσκολη και διπλά εξαντλητική, αλλά δε σε νοιάζει, γιατί την κάνεις με ένα από τα πιο υπέροχα πλάσματα που γνώρισες ποτέ (Στελλίτσα μου, σε ευχαριστώ για τη συνεργασία...!!!)... Όταν ξαναβλέπεις μετά από μήνες καλούς σου φίλους (Μπινές, Alex, Γιάμπου, Πάντα, Mariet, Λένα)... Όταν οι καινούριες φιλίες που κάνεις, μέσα σε μόλις 5 μέρες, συναγωνίζονται σε αξία και συναίσθημα τις παιδικές σου (Στέλλα Σ., Ελεονώρα, Βαλάντω)... Όταν γνωρίζεις τόσο πολύ κόσμο και εύχεσαι σε όποια δύναμη ακούει να μπορούσες να τους γνωρίσεις καλύτερα (Nicholas, Jimmy, Λαυρεντία, Zoe, Μαντώ...)Όταν έχεις 4 προσωπικούς σωφέρ (Πάντα, Ελεονώρα, Στέλλα, Nicholas... ευχαριστώ πολύ παιδιά!!!)... Όταν κοιμάσαι μόλις για 1 ώρα, αλλά η ενέργεια που σου δίνουν οι άνθρωποι γύρω σου σου φτάνει για να βγεις έξω μετά τη δουλειά, να γυρίσεις σπίτι στις 4, να αράξεις λίγο με ένα ουισκάκι στο χέρι, να πεις πέντε μαλακίες και να κοιμηθείς πάλι για 1 μόνο ώρα, πριν ξαναρχίσεις το ίδιο τροπάρι...!!!! Όταν η ποσότητα αλκοόλ στο αίμα σου αγγίζει τα όρια της τοξικότητας και γουστάρεις (Alex ίσως κερδίσεις την επόμενη φορά...!!!)... Όταν αγκαλιάζεις όλους αυτούς τους ανθρώπους και σ'αγκαλιάζουν κι αυτοί και προσπαθείς να κρύψεις το γεγονός οτι κλαις και συνειδητοποιείς οτι κι αυτοί κάνουν το ίδιο...

Όταν, τελικά, περνάς υπέροχα, παρέα με υπέροχους ανθρώπους και για κάμποσες μέρες μετά αναπολείς τις στιγμές αυτές μ'ένα ηλίθιο χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπό σου και ξέρεις ότι (δυστυχώς) την επόμενη φορά πάλι έτσι απότομα θα τελειώσει...

*σε όσους πιθανόν δεν είδαν το όνομά τους στο παραπάνω κειμενάκι, χίλια συγγνώμη... να ξέρετε οτι δεν έγινε επίτηδες...

**για μια πολύ πιο όμορφη αποτύπωση αυτών των γεγονότων δες: http://www.dimhap.com/blog/?p=143

Never get real... (the beginning...)

2008-04-27T14:10:00.000+03:00

How does someone begin something like this..? A blog, a "space" to lay down your thoughts, to make them available to others - for viewing, appraise, critique, anything... The though of creating "Never get real..." has been nagging at me for quite a long time. Whenever i found myself reading books, listening to music, watching/reading the news or just walking in the street and wide, long thoughts came to mind... This is just a welcome note... Soon (i hope), this blog will start filling up with articles about life, politics, music, literature, or anything else that finds it's way into that little thing that insists calling itself a mind. Some of them in Greek, others in English - i just hope that anyone who cares to visit and read, will be satisfied (or angry - that's good too!) with my attempts...